Forum KrysztalyCzasu.pl

Drużyna najemników, w której skład wchodzą zingarczyk Garro, Sigurd Rębacz z dalekiego Aesiru, barbarzyńca Adoth z mroźnej Cymmerii oraz tajemniczy Nehaher, eskortowali karawanę kupca z Ophiru do Kordawy - stolicy królestwa Zingary. Ledwo po wejściu do miasta i rozliczeniu się z chlebodawcą drużyna wpada w pierwsze kłopoty: zostają niesłusznie oskarżeni przez arcykapłana Mitry o zuchwałą kradzież. Wkrótce zaś zostają pojmani i uwięzieni w miejskich lochach, za rzekome zabicie kapłana - a przy okazji - za zabicie kapitana straży przy aresztowaniu.

Z pomocą przychodzi im tajemniczy mężczyzna, oferujący wolność w zamian za pozbycie się nowego doradcy króla - czarownika Menkara. Podczas ucieczki drużyna napotyka na towarzysza niedoli - brythuńczyka Derricka. Wspólnie uciekają przez linę z okna baszty zamkowej. Wszystko wydaje się być niezmiernie łatwe: w dodatku liny pilnowała osoba udająca martwego i wciągająca linę z powrotem do środka, zaraz jak ostatni uciekinier zdołał skryć się w cieniu nocy.

Sprawa jest podejrzana, bo okazuję się, że mężczyzna oferujący wolność należy do Poziemnego Kręgu - organizacji przestępczej działającej w ruinach dawnej Kordawy. Co dziwne -przestępcy kierują się dobrem króla i próbują utrzymać status quo, który niechybnie byłby zmieniony, gdyby do władzy doszedł książę Kordawy - Villagro.

W międzyczasie Garro dowiaduje się, że właśnie stracił swojego przyjaciela - kupca Galbro, który okazał się częściowo zamieszany w całą sprawę. Ostatecznie drużyna postanowiła dopełnić swojej obietnicy i pozbyć się Menkary - ruszyli więc do jego pałacu. W środku zaś wydarzyły się rzeczy straszne i przeczące wszelakiej logice. Otóż do walki zostały przyzwane demony, zaś samej komnaty czarownika pilnowali doświadczeni najemnicy, którzy zastawiwszy pułapkę, czekali cierpliwie na gości.

Wrzawa, huki i trzaski niechybnie świadczyły, że drużyna powoli toruję sobie drogę do swojego celu - zaś Menkara, człowiek inteligentny - wyczuwając, że jego pułapki nie zadziałały, uciekł na statek "Pertel" i odpłynął w nieznanym kierunku.
Na nieszczęście uciekających, wieść o opuszczeniu lochu i zabiciu więziennych strażników rozniosła się po mieście i cała straż została postawiona w stan gotowości. Nie dając czasu dzielnej drużynie na plądrowanie pałacu Menkary, deptali im po piętach aż do portu, gdzie w ostatnich chwili (i z pomocą tajemniczych sprzymierzeńców) wpadli na statek "Szelma", dowodzonym przez kapitana Conana - jednego z najstraszniejszych korsarzy w służbie Zingarskiego króla.

Potężna, czerwono-pomarańczowa ognista kula wynurzała się z wody w powolnym, ślimaczym tempie, powoli odkrywając swoją wielkość. Garro patrzył jak zahipnotyzowany we wschód słońca, stojąc na dziobie "Szelmy". W górze, przy bocianim gnieździe, powiewała flaga Zingary.

Na pokładzie jak w ukropie uwijali się marynarze, stawiając maszty, by odciążyć wioślarzy od mozolnego wiosłowania. Krzyki bosmana były skutecznie zagłuszane przez wielkiego mężczyznę o błękitnych oczach i o muskulaturze godnej pozazdroszczenia. Conan, kapitan fregaty, rugał korsarzy za zbyt ślamazarne odpływanie. Chociaż port w Kordawie był już ledwo widoczną plamą na horyzoncie, a latarnie morskie ledwo widoczne we wschodzącym słońcu, to Conan obawiał się pościgu za swymi poszukiwanymi pasażerami.

Schodzący pod pokład Sigurd i Nehaher wkrótce się przekonali, że nie tylko oni nie są zawodowymi korsarzami. W kajutach wypoczywało kilku innych mężczyzn i dwie kobiety, na których wygląd oboje przyjaciół odruchowo chwyciło się za sakiewki. Drogę zagrodził im niewielki mężczyzna o skośnych oczach i żółtawej cerze. Powiedział coś w dziwnym języku, ale gdy się zorientował, że zarówno Sigurd, jak i Nehaher nic z tego nie rozumieją, przemówił po zingarsku.

- Wy nie szukać kłopotów, wy ich nie znajdować. Spanie macie tam - wskazał palcem na kajuty na końcu statku. - Wy wypoczywać i nie przeszkadzać, ja robić tak samo. - mówił łamanym językiem ale spokojnym tonem, po czym ustąpił drogi i wyszedł na pokład.

Po dłuższej chwili cała piątka spała na hamakach, odpoczywając po trudach poprzedniej nocy. Późnym popołudniem, nie będąc wcześniej przez nikogo niepokojonym, drużyna zaczęła się gramolić z hamaków i wyszli na górny pokład, w poszukiwaniu jakiejś strawy. Nie musieli długo krążyć: zaraz zgarnął ich bosman Mordis, który zaprowadził ich do kajuty kapitana.

Wasza fregata (zamiast dział przez otwory są wyprowadzane wiosła):

- Ach, tu jesteście, łotry! - ryknął gromko Conan, siedzący na dużym, zdobionym krześle. - Coście tam nabroili w Kordawie, eh? - zapytał zawadiacko, nalewając sobie wina i dając ręką przyzwolenie, by goście zasiedli przy stole i ucztowali razem z nim. Biesiada trwała do wieczora. Do obszernej, bogato zdobionej kajuty wchodzili kolejni goście, których drużyna widziała już wcześniej. Rozcieńczone wino lało się strumieniami, a że nie było zbyt mocne, to nikt nie odpadł z uczty wcześniej, aniżeli by sobie życzył.

Wkrótce też rozpoczęły się opowieści i dokazywania: przechwały i groźby, żarty i wyzwiska. Glavat, mężczyzna z dużą blizną na szyi właśnie zaczynał tasować karty, gdy do kajuty wpadł zdyszany bosman.

- Kapitanie! "Duma Messancji" na horyzoncie! - krzyknął u progu.

- Świetnie! - Conan walnął pięścią w stół. - Szykować się nicponie do abordażu! Zagonić wioślarzy do pracy!

- Do Messancji? Chyba tam mieliśmy płynąć... - zaczął Garro, ale został natychmiast zagłuszony przez szum przesuwanych krzeseł i szykujących się do bitki ludzi.

***

Mgła pokrywała niemal cały horyzont. Małe, nikłe światełka były jedynymi źródłami światła w okolicy. "Szelma" cicho podpływał pod osłoną nocy pod "Dumę Messancji" - jeden z największych statków handlowych Argos. Wszędzie panowała nienaturalna cisza - nikomu nie wolno było się odzywać, ani zapalać jakiegokolwiek światła. Wioślarze mieli powoli opuszczać wiosła, by nie czynić jakiegokolwiek szumu. Korsarze szybko dogonili ciężką i wielką fregatę handlową, gdy nagle po obu stronach statku, w odległości kilkuset metrów zapłonęły płomienie pochodni. "Szelma" wpadł w pułapkę, i dwa inne statki podpływały do niego po obu stronach z zamiarem staranowania korsarzy.

Kapitan zaczął wykrzykiwać rozkazy; kazał zatrzymać się i czekać na dogodny moment, by w krótkim zrywie obrócić statek uciekając przed tym od dwóch uderzeń w burty. Zabronił jednocześnie zapalać pochodni; zresztą i tak zaczęło padać i zanosiło się na sztorm, co zresztą nie poprawiało sytuacji, w jakiej znalazła się "Szelma".

Najpierw pojawił się oślepiający błysk, przez który wszyscy na pokładzie oślepli na dobre kilka sekund. Nim jednak odzyskali wzrok, usłyszeli potężny grzmot, niemal rozsadzający uszy. Po kolejnych kilku sekundach na twarze korsarzy padły pierwsze krople deszczu, który zaraz zmienił się w potężną ulewę. Kolejne błyskawice nie były już tak okazałe, lecz wciąż szalenie niebezpieczne i grożące uszkodzeniem statku. Korsarze uwijali się by zdążyć przed sztormem i zwinąć wszystkie żagle.

Conan wykrzyczał rozkaz, by po zwinięciu żagli każdy marynarz zasiadł za wiosłami, a sternik przygotował się na ostry zwrot w prawo. Wrogie fregaty zbliżały się nieubłaganie: na pokład spadły pierwsze strzały wystrzeliwane przez wrogich łuczników.

Derrick ocenił odległość i postanowił jeszcze wstrzymać się z ostrzałem: "Szelmą" kiwało na wszystkie strony, a zburzone fale morskie co rusz wdzierały się przez burty na pokład statku. Zapach ozonu połączonego z bryzą i ludzkim potem tworzył niesamowitą mieszaninę, od której co słabszym mogło zakręcić się w głowe. Nie przyzwyczajony do chybotliwego statku Adoth próbował odzyskiwać równowagę, zaś Nehaher z trudem powstrzymywał wymioty. Garro i Sigurd stali nieopodal towarzyszy, tuż pod głównym masztem i obserwowali sytuację, szykując się jednocześnie do bitwy.

Gdzieś z tyłu przemykał Galvat, wysuwający sztylety i szykujący się do znalezienia kryjówki, by móc atakować z zaskoczenia.

- Teraz! - ryknął kapitan Conan, a jego krzyk był równie ogłuszający, co pierwszy grom.

"Szelma" gwałtownie obrócił się o 90 stopni, przy akompaniamencie grupowych jęków i stęknięć z wysiłku. Rozległ się trzask pękającego drewna z wioseł i chwilę później "Szelmą" jeszcze mocniej zakołysało: jeden ze wrogich statków zdołał się wbić w w lewą burtę korsarzy. KIlku nieostrożnych marynarzy spadło w morskie fale, pożerające nieszczęśników niczym wielka bestia. Drugi zaś wrogi okręt z ledwością wymanewrował na wzburzonym morzu i ominął przyjazny statek, całkowicie mijając się z korsarską fregatą.

- Do abordażu! - rozległy się krzyki bosmana i kapitana, poganiane gwizdkami i dzikim rykiem korsarzy, którzy szykowali się do przeskoczenia na wrogi statek.

Przeciwnicy nie próżnowali: łucznicy zdołali już przeszyć strzałami paru morskich rabusiów i szykowali się do odpracia ataku.

Adoth

Ehh parszywe to życie, pewno skończę jako karma dla ryb rzucił do towarzyszy, ale przynajmniej zginę z ostrzami w rękach

- Zgroza - mamrotał Nehaher patrząc na to, co działo się dookoła niego - zgroza, rozprężenie i bezhołowie.

Było mu niedobrze. Pokład chwiał się i dygotał pod stopami, a ciało czarownika trzęsło się z zimna, zalewane kolejnymi potokami wody. Miał wrażenie, że odzienie nie stanowi żadnej ochrony przed wścibskimi kroplami. Płaszcz był kompletnie przemoczony i można go było wyżymać.

- Kto wymyślił, byśmy płynęli statkiem? - zajęczał. Nikt mu nie odpowiedział. Jego towarzysze zajęci byli wznoszeniem okrzyków bojowych, machaniem orężem i tym podobnymi sprawami. Westchnął ciężko i rozejrzał się za miejscem, w którym mógłby się ukryć. Dotychczas jedyne morze, z którym miał z bliska do czynienia było morzem piasku. I na Seta, nie narzekałby, gdyby tak pozostało...

Na pokładzie "Szelmy"

Zingariański uzdrowiciel nawet nie próbował ukrywać swego przerażenia obrotem spraw. Opasawszy ramionami podstawę masztu Garro starał się uczynić wszystko, by stać się jeszcze mniejszym celem dla nieprzyjacielskich łuczników i odmawiając szczękającymi zębami błagalną modlitwę do Mitry.

Galvat stał spokojnie balansując ciałem w rytm kołysania statku. W prawej ręce trzymał sztylet o wąskim ostrzu. Wiedziałem, że w końcu musiało do tego dojść. Jak ja nienawidzę morza, bo gdzie tu uciec? Trzeba walczyć, albo mnie złapią i załatwią mi darmowy pobyt w lochu, albo pójdę na dno i spotka mnie coś jeszcze gorszego - pomyślał Zamorańczyk, po czym rzucił do gromadzących się przy głównym maszcie:

- Zabierajcie dupy z tej łajby łachudraki - krzyknął. - No chyba, że potraficie latać, hy hy - roześmiał się cynicznie i ruszył biegiem w stronę złamanego masztu.

Sigurd, ruszył za Galvatem biegnąc z mieczem i tarczą po złamanym maszcie. Krew buzowała w żyłach Aesira, walka to było to co lubił. Śliski od krwi pokład był na to równie dobry jak każde inne miejsce.

- Zaraz was dopadnę i wypruję wam flaki !

Lina zawieszona na najwyższym maszcie zachrzęściła po gwałtownym naprężeniu, gdy Adoth z rozpędu chwycił się jej lewą ręką, w prawej zaś trzymając miecz. W akompaniamencie odgłosów burzy, krzyków i jęków rannych, cymmeryjczyk przefrunął na drugi statek, w locie ucinając głowę jednemu z argossańskich marynarzy królewskiej marynarki.

- Ach, ci przeklęci korsarze! - usłyszał ryk pełen wściekłości kapitana wrogiego statku, który toczył walkę w zwarciu z kapitanem "Szelmy". Conan sprawnie przeskoczywszy na drugi statek i siejąc zamęt swoim ogromnym mieczem szybko dopadł królewskiego oficera, z zamiarem pozbawienia go życia i odebrania morale wrogiej załodze.

Kolejne fale wzburzonego morza pożerały nieuważnych i rannych marynarzy, wciągając ich w swoją mroczną otchłań.
Galvant wykorzystał moment, gdy statkami tak nie rzucało, i wskoczył na przełamany masz "Szelmy". Z kocią zwinnością przebiegł po nim i dołączył do walki obok Sigurda, który kopniakiem postawił długą kładkę i po niej przebiegł na królewski statek. Nehaher wraz z Garro trzymali się głównego masztu, skryci za ciężkimi skrzyniami ze sprzętem. Strzały co chwilę wbijały się z głuchym stukotem w drewno, ale nie wiele mogły wyrządzić krzywdy ukrytymi za nimi ludźmi. Na chwilę stygijczyk wychylił się by rozejrzeć się po sytuacji: strzała wbita o dłoń od jego głowy przekonała go, że póki co to nie jest dobry pomysł i mężczyzna ponownie schwał się za skrzynie, szepcząc przy tym dziwne słowa w dawno zapomnianym języku.

Tymczasem kapitan drugiego statku nie próbował już manewrować, tylko przybił burtą do sojuszniczej jednostki i dołączył do obrony: królewscy marynarze przeskakiwali na statek swoich pobratyńców, próbując formować pierwsze defensywne formacje.
Conan po szybkim ubiciu wrogiego kapitana rozejrzał się po statku i szybko zniknął w jego wnętrzu, schodząc pod pokład. W ślad za nim pobiegł bosman Mordis.

Tymczasem Adoth i Sigurd wykańczali już kolejnych królewskich, lecz powoli musieli się wycofywać. Przed chwilą padł przecięty niemal na pół żółty skośnooki mężczyzna, który tego poranka jeszcze zagradzał im drogę. Galvant wynurzając się zza wielkiej beczki, która stanowiła doskonałą osłonę przed wzrokiem innych, w ostatniej chwili rzucił jednym nożem, trafiając przeciwnika prosto w gardło i ratując aesira przed zdradzieckim cięciem w plecy.
Pokład ślizgał się od krwi, a burza zdawała się jeszcze nasilać. Wiatr złamał kolejny maszt "Szelmy", który spadając przygniótł jednego z korsarzy.

Sytuacja zdaje się dramatyczna. Przez kilka kolejnych chwil walka trwała na dobre. Przerwało ją mocne przechylenie statku pod dużym kątem, które rzuciło wszystkich na pokład i siłą grawitacji ściągnęło w dół. Statek pod dużym kątem schodził do wody! Nagle Conan wybiegł spod pokładu, ubroczony krwią ale dziwnie uśmiechnięty.

- Wracać na "Szelmę", psubraty! - krzyknął, po czym wbiegł z powrotem po maszcie. Odległość od obu statków zaczęła gwałtownie wzrastać, i pozostałych korsarzy i barbarzyńców dzieliły ostatnie sekundy na ratunek! W dodatku od prawej burty statku korsarzy nadciągała ogromna fala wzburzonego morza, która niechybnie wypłucze wszystkich słabo trzymających się mężczyzn!

Cofamy się, wracać na Szelmę!

"Szelma" - statek korsarzy.

Jak nie mdłości, to deszcz pada. A jak nie deszcz to fale idą... I to mają być te sławetne, romantyczne morskie przygody? Nic, jeno torsje i ciągła niepewność względem podłogi... Nie trafia do mnie ta propaganda. - pomyślał filozoficznie Stygijczyk, jednocześnie próbując jak najlepiej owinąć się linami, którymi owinięte również były beczki ze sprzętem.

- Garro, okaż przywiązanie tym skrzyniom, jak i ja im okazuję - poradził życzliwie Uzdrowicielowi. Nadchodząca fala wcale nie wyglądała zachęcająco.