PBF - Los Najemnika

[Araven]

I co jak rzucę, wtedy mnie zarżniesz jak świnię? Kim Wy na Bogów jesteście w nespełna pół pacierza wybiliście moich ludzi.

[Astaroth]

- mówiłam - rzuciła od niechcenia do herszta elfka i wzruszyła ramionami.
Przechodząc obok Radagasta elfka szepnęła półorkowi do ucha: dziękuję. Potem zaczęła przyglądać się rannym, sprawdzając, czy da się im jakoś pomóc.

[8art]

- Jesteśmy posłańcami Boga głupcze. Niesiemy śmierć twoim panom Shakaran. Rzuć tę stal głupcze, bo nie obroni cię ona przede mną, a tylko przysporzy ci wiele bólu i nie myśl, żeby się zabić samemu jak tchórz, bo też nie sprawi mi to żadnej różnicy.

Użyję zastraszania i wysokiej charyzmy aby pokazac hersztowi, że nie pozostaje mu nic innego jak się poddać

[Astaroth]

- Tanie, jak to właściwie jest z tymi obrożami. Zakłada się je dobrowolnie, czy może pod presją czarów i bez własnej woli?

[deliad]

Walka rozegrała się dość szybko i nikt nie został poważnie raniony. Inaczej mówiąc pełny sukces. Druid miał podwójny powód do radości, bo dodatkowo elfka dostała możliwość załatwienia sprawy bez rozlewu krwi.
Banici sami zdecydowali o swoim losie, wiec nikogo nie będzie zbytnio gryźć sumienie. Zresztą, kto wie czy to nie oni stali za porwaniami.

Półork uśmiechnał się do elfki, składając pokłon mówiący "Do Twoich usług".

Sprawę z hersztem pozostawił urukowi, natomiast zaczął cicho pogwizdywać na impa. Gdy go odnalazł, wziął na ręce i głaszcząc podszedł do Arusa.

Małe czerwonawe stworzonko zasyczało ostrzegawczo.
- Spokojnie, spokojnie -powiedział do impa druid - to nasz sojusznik.

- Arusie, ten w kapturze. Kto to był. Lub co to było? Ciągnęło od niego wewnętrznym chłodem, więc podejrzewam, że to ktoś z twojego kręgów zainteresowań. Czy ten "ktoś" ma moce, które może wykorzystać do wabienia ludzi? - zadał cicho pytanie.

[mordimer00]

-To, co za nami, i to, co przed nami, ma niewielkie znaczenie w porównaniu z tym, co jest w nas. My to przeszłość, My to przyszłość, My to teraz i tutaj!!

Jeśli herszt jest w naszych rękach to staram się jak najszybciej dobiec do rannych (odebrać im najpierw broń a potem dopiero opatrzyć), ale jeśli przywódca banitów jest wolny to biegiem do niego i staram się wybić mu broń z ręki a potem unieruchomić.

-I co Caratris czy czasem nie mamy racji nie wdając się w głupie pogaduchy? To nie nasza wina, że większość nie chcę nas słuchać, przecież gdyby posłuchali mogliby z nami przemierzać ten świat a tak to już tylko ziemie będą gryźć. A Tobie skarbie nawet włos z głowy nie spadł, i to jest dobra taktyka myślę sobie.

Amras po wszystkim obejrzał swoją zbroję nie wierząc własnym oczom, żaden bełt ani strzała nie utkwiła w jego pancerzu, więc jak najszybciej poprosił Radegasta o modlitwę wspólną do jedynej bogini Sharami, dziękując za opiekę i pomyślną walkę.

[Astaroth]

- Drogi Amrasie, to że większość nie chce słuchać to jedno, to że się próbowało to drugie. W jak wielu sytuacjach możesz z pełnym przekonaniem powiedzieć, że swój los przypieczętował Twój przeciwnik i to nie Ty dokonałeś osądu i wykonałeś wyrok beż poznania faktów? Oni wybrali mimo ostrzeżenia, nie mogę im bronić podejmowania decyzji, ale dałam im możliwość wyboru...

Zaraz, czy Ty powiedziałeś do mnie skarbie??!

[deliad]

- Cieszy mnie Amrasie Twoja żarliwość w wyznawaniu wiary. Rozpalmy ognisko ku czci Sharami i cieszmy się jej przychylnością - powiedział Radagast z uśmiechem na twarzy.

[Araven]