Strażnik rzekł:
Ta nowa towarzyszka burmistrza, zabiera go na cmentarz często, za miasto, pewnikiem modlą się za rodzinę burmistrza Elandera..., dyć powiedziałem szczypce niepotrzebne.
Ta nowa towarzyszka burmistrza, zabiera go na cmentarz często, za miasto, pewnikiem modlą się za rodzinę burmistrza Elandera..., dyć powiedziałem szczypce niepotrzebne.
Przekaz od dżinna:
Alcantar, nekromanta z przeszłości Hillcrest, kiedyś niemal je zniszczył...
Szedł wolno długim, mrocznym korytarzem, rozświetlanym tylko tkwiącymi w uchwytach pochodniami, rozmieszczonymi co dwadzieścia metrów. Nie wszystko jeszcze było gotowe. On przede wszystkim nie był gotowy. Nieswojo i niepewnie czuł się wciąż w tym ciele.
Jego dawny właściciel długo bronił się przed dominacją. Teraz, zepchnięty w głąb ciągle wył z obłędnej trwogi. Przez pierwsze dni, kiedy tłamsił jego silną osobowość, musiał nawet unikać ludzi. Miał też poważne kłopoty ze składaniem bardziej skomplikowanych czarów. Dłonie i palce, choć nienawykłe do ciężkiej pracy, nie były tak sprawne jak jego własne, należące do ciała, w którym przyszedł na świat. Ale ono nie istnieje już od kilkuset lat, zamienione przez przeklętych bastardów Graama w kupkę popiołu.
Nie ułatwiała mu też odzyskania pełni czarnoksięskiej mocy długa separacja jego ciała astralnego od cielesnej powłoki. Uczył się życia na nowo. Jak dziecko, które stawia pierwsze, niepewne kroki. Czas. Potrzebuje czasu, dużo czasu. Na odzyskanie sił i wszystkie niezbędne przygotowania do długo oczekiwanej zemsty.
Zemsta, syknął przez zaciśnięte zęby, upajając się brzmieniem tego słowa. Tylko niewiarygodna żądza odpłaty i obłędna nienawiść chroniła jego duszę przed dezintegracją, gdy przez wieki tkwiła uwięziona. Głupota, ciekawość, a może chciwość dały mu drugie życie. Czuł się jak tygrys spuszczony z łańcucha, zbierający siły do decydującego uderzenia.
Schodził coraz głębiej, wijącym się jak wąż korytarzem. Mijał boczne odnogi, zakratowane przejścia, grube dębowe wierzeje. Szedł do swojego sanktuarium, gdzie stał jego Czarny Ołtarz, sacrum, którego świetność i blask wskrzesi już wkrótce. Bliskość tego miejsca dodawała mu sił, wątłych jeszcze bardzo. Już niedługo te ciche jak śmierć kazamaty zatętnią życiem. Ciszę zastąpią wrzaski i przedśmiertne charczenie niewolników, których nędzne, robacze życie złoży na ołtarzu ofiarnym.
Krew strumieniami będzie spływać suchymi od dawna rowkami, napełniając dużą balię, w której znów będzie oczyszczał swoje ciało rytualną kąpielą. Długie zwoje cuchnących, poplątanych trzewi nasycą żołądki demonów, z nimi będzie doskonalił swój kunszt i szukał wiedzy. Symfonia śmierci poniesie swój upiorny rytm do każdego zakątka podziemi. Zagrają werble obwieszczając początek nowej ery.
Arghhhh, wydał z siebie zwierzęcy ryk radości w oczekiwaniu zbliżających się rozkoszy. Za zło, które mu wyrządzono, zapłacą wszyscy, po stokroć. Nienawiść podsycana przez kilkaset lat nie znajdzie ujścia wcześniej niż po zamordowaniu wszystkich, wszystkich! Nie może ich dosięgnąć, dosięgnie potomków.
Palce dłoni zagięte na kształt szponów wyciągnął do przodu, jakby po coś sięgając. Wziął głęboki oddech. Przyspieszył kroku.
Legenda o Alcantarze piórem el Hafasa z Ongir-garu spisana.
Alcantar, nekromanta z przeszłości Hillcrest, kiedyś niemal je zniszczył...
Szedł wolno długim, mrocznym korytarzem, rozświetlanym tylko tkwiącymi w uchwytach pochodniami, rozmieszczonymi co dwadzieścia metrów. Nie wszystko jeszcze było gotowe. On przede wszystkim nie był gotowy. Nieswojo i niepewnie czuł się wciąż w tym ciele.
Jego dawny właściciel długo bronił się przed dominacją. Teraz, zepchnięty w głąb ciągle wył z obłędnej trwogi. Przez pierwsze dni, kiedy tłamsił jego silną osobowość, musiał nawet unikać ludzi. Miał też poważne kłopoty ze składaniem bardziej skomplikowanych czarów. Dłonie i palce, choć nienawykłe do ciężkiej pracy, nie były tak sprawne jak jego własne, należące do ciała, w którym przyszedł na świat. Ale ono nie istnieje już od kilkuset lat, zamienione przez przeklętych bastardów Graama w kupkę popiołu.
Nie ułatwiała mu też odzyskania pełni czarnoksięskiej mocy długa separacja jego ciała astralnego od cielesnej powłoki. Uczył się życia na nowo. Jak dziecko, które stawia pierwsze, niepewne kroki. Czas. Potrzebuje czasu, dużo czasu. Na odzyskanie sił i wszystkie niezbędne przygotowania do długo oczekiwanej zemsty.
Zemsta, syknął przez zaciśnięte zęby, upajając się brzmieniem tego słowa. Tylko niewiarygodna żądza odpłaty i obłędna nienawiść chroniła jego duszę przed dezintegracją, gdy przez wieki tkwiła uwięziona. Głupota, ciekawość, a może chciwość dały mu drugie życie. Czuł się jak tygrys spuszczony z łańcucha, zbierający siły do decydującego uderzenia.
Schodził coraz głębiej, wijącym się jak wąż korytarzem. Mijał boczne odnogi, zakratowane przejścia, grube dębowe wierzeje. Szedł do swojego sanktuarium, gdzie stał jego Czarny Ołtarz, sacrum, którego świetność i blask wskrzesi już wkrótce. Bliskość tego miejsca dodawała mu sił, wątłych jeszcze bardzo. Już niedługo te ciche jak śmierć kazamaty zatętnią życiem. Ciszę zastąpią wrzaski i przedśmiertne charczenie niewolników, których nędzne, robacze życie złoży na ołtarzu ofiarnym.
Krew strumieniami będzie spływać suchymi od dawna rowkami, napełniając dużą balię, w której znów będzie oczyszczał swoje ciało rytualną kąpielą. Długie zwoje cuchnących, poplątanych trzewi nasycą żołądki demonów, z nimi będzie doskonalił swój kunszt i szukał wiedzy. Symfonia śmierci poniesie swój upiorny rytm do każdego zakątka podziemi. Zagrają werble obwieszczając początek nowej ery.
Arghhhh, wydał z siebie zwierzęcy ryk radości w oczekiwaniu zbliżających się rozkoszy. Za zło, które mu wyrządzono, zapłacą wszyscy, po stokroć. Nienawiść podsycana przez kilkaset lat nie znajdzie ujścia wcześniej niż po zamordowaniu wszystkich, wszystkich! Nie może ich dosięgnąć, dosięgnie potomków.
Palce dłoni zagięte na kształt szponów wyciągnął do przodu, jakby po coś sięgając. Wziął głęboki oddech. Przyspieszył kroku.
Legenda o Alcantarze piórem el Hafasa z Ongir-garu spisana.
Sprzęt cały macie, dżin ostrzega was przed wejściem w podziemia domu, silna magia i strażnicy, nieumarli i inni tacy. Opowieść nieco fabularyzowana, wnioski wyciągnijcie sami.
