PBF - Śmierć i życie kami Ryby

[Dobro]

Senzo uśmiechnął się. Mnisi zaś oklapli z powrotem na podłogę zrobioną z bambusowych desek. Fala ulgi była tak odczuwalna, że wręcz namacalna. Wisiała w powietrzu przeplatając się z wdzięcznością i nadzieją.

- Być może jeszcze nie wszystko stracone - podjął starzec, wsadzając dłonie do długich rękawów pomarańczowej szaty. - Jak głosi Legenda, Wodne Lustro znajduje się w świątyni Inari, niedaleko wioski Kyouzou. -

Starzec odwrócił się i podszedł do jednego ze stojaków, przy ścianie budynku. Pogrzebał tam chwilę, mrucząc coś pod nosem. W tym czasie do sali weszli młodzi mnisi, stawiając na niewielkich stolikach świeżo zaparzoną białą herbatę, której aromat wypełniał salę. Senzo po dłuższej chwili wrócił, niosąc mapę oznaczoną literkami i cyframi. Rozłożył ją na jedynym wolnym stoliku i palcem z długim paznokciem stuknął w jeden punkt. Cała trójka nachyliła się lekko, by lepiej widzieć.



Senzo stukał palcem w znak oznaczony jako P4, na ziemiach Klanu Feniksa, w jego niemalże centrum.

- To tutaj, zaraz przed lasem, jest położona świątynia. Udajcie się tam i poproście kapłanów, by dali wam Wodne Lustro. Sam zaś napiszę do nich list błagalny, oraz dla daymio Shiba Daisuke, mojego wieloletniego przyjaciela. Z pewnością wam pozwoli na przejście jego ziem i wstawiennictwo u innych rodzin. Zaraz też rozkażę uposażyć was na dalszą podróż.

***

Było wczesne południe, gdy morskie fale lekko kołysały promem z Kitijimy. Wyspa jeszcze przez długi czas górowała na horyzoncie, by w końcu przemienić się w mały punkt. W miasteczku widać było poruszenie. Kilkunastu samurajów stało na brzegu; ich pełne pancerze w pomarańczowych i czerwonych barwach oznaczały jedno: samuraje Klanu Feniksa w bojowych barwach. Nie minęła chwila, gdy jeden z samurajów podszedł do wychodzących z promu.

- Shiba Hitoshi - samuraj przywitał się zwyczajowo. Nie był w bojowym nastroju, czego nie można powiedzieć o mężczyznach, którzy z nim przyszli. - Czego szukaliście na wyspie i dlaczego nie zaczekaliście, by to Feniksy uporały się z siłami cienia?

Masz racje Koszal, mój błąd, tam nie było krzeseł.
Otrzymaliście: racje żywnościowe na 14 dni, list do kapłanów Istari, List do Shiba Daisuke.

Spoiler!

Bierzesz ze sobą Sukune, czy jednak zostawiasz w świątyni?

[Suriel]

- Mirumoto Seibei - samuraj odwzajemnił pokłon w równie ceremonialny co ostrożny sposób. - Ja i moja siostra przybyliśmy odległej ziemi Smoka by oddać pokłon i zapytać o poradę czcigodnej Kami Kitinase. Jednak kiedy dotarliśmy do wrót świątyni wraz z tym dzielnym samurajem, na dziedzińcu trwała już walka ze sługami cienia. Wybacz Panie - Seibei pokłonił się - ale nie mogłem znieść odgłosu mordowanych przez Bokemono pielgrzymów, musiałem działać. Mój honor tego wymagał. Wybacz Panie ponownie ale spóźniłem się, Kami Kitinase... nie żyje. Przyjmij proszę wyrazy współczucia i głębokiego żalu od klanu Smoka. To jest wielka strata dla nas wszystkich. - Seibei pokłonił się po raz trzeci tym razem głęboko i z ceremoniałem.

[koszal]

Ronin zlustrował Feniksa. Jak większość samurajów tego klanu nie był zbyt wielkiej budowy, jednak Satsu wiedział aż nadto, że młodzieńcy zwykle palą się do walki. Niestety tego zapału brak Sukune...
- Nazywam się Satsu. Odbyłem pielgrzymkę w poszukiwaniu doskonałości. Szlachetny Smok opowiedział już, co nas spotkało.
Satsu pokłonił się nisko, musiał się przy tym wręcz karkołomnie wysilić, by głowa jego znalazła się poniżej Taisy*. Kątem oka obserwował postawę Sukune. Gdyby mógł wszedłby w niego, by postawą przypominał choć odrobinę samuraja, a nie zbitego psa. O Kami Hida! Zrobię z niego mężczyznę, choćbym miał zginąć, a jeśli i to okaże się zbyt niską ceną to i Sukune opłaci swą słabość śmiercią. Krab nie może pozwolić sobie na bycie mnichem w tak młodym wieku.

Taisa*- kapitan, zakładam, że mniej więcej ma taki stopień, jak nie to zedytuję.

[Dobro]

Samuraj milczał długo, ważąc słowa. Wiatr uderzał w chorągwie i rozwiewał luźno zwisające poły szat. Wokoło panowała cisza przerywana jedynie trzepotem materiału. Feniksy lustrowały przybyszów wzrokiem mówiącym "wierzymy wam, ale i tak będziemy trzymać was na oku".

W końcu samuraj skinął głową.

- Rozumiem. Dobrze uczyniliście. Nie zdążylibyśmy zapobiec rzezi i rodzina Shiba okryłaby się jeszcze większą hańbą. Gunso przekazał mi, że wasze glejty są w porządku. Tedy nie zatrzymujemy już was. Podróżujcie w spokoju - samuraj mówił spokojnym tonem, nawet z lekką nutą życzliwości. Odsunął się na bok. Jego ludzie postąpili tak samo, zaledwie półsekundy później. W ich spojrzeniach nie było już złości, ale coś innego; niepisane podziękowania, których przecież nie mogli wprost przekazać. To nie byli samuraje Klanu Kraba, a więc nie leżało w ich powinności walczyć w obronie świątyni i pielgrzymów - przeważającej części mieszkańców ziem należących do Klanu Feniksa.

Gdy mężczyźni siodłali pożyczone konie, szykując się do drogi ku Kyouzou, a Hitomi sprawdzała jeszcze raz zapasy, do stajni wszedł sam Shiba Hitoshi; już bez wojennego rynsztunku, jedynie w lekkim, podróżniczym kimonie. Młody mężczyzna o typowej dla Feniksów fryzurze: wygolonym środku i dłuższych włosach po boku, z niewielkim kucykiem na potylicy. Satsu określiłby jego wiek na 34 lata; niższy od ronina o głowę i mniej umięśniony, lecz z pewnością weteran wielu starć, o czym świadczyło kilka mniejszych blizn na twarzy. Shiba zamknął za sobą drzwi.

- Chciałem wam nieoficjalnie podziękować - powiedział, kłaniając się nisko. Niżej, niż powinien. - Żyjemy w trudnych czasach, i każdy taki incydent tylko podburza wieśniaków przeciwko daymio. Skorpiony też maczają w tym plauchy. Powiedzcie mi zatem: czy jesteście pewni, że to były istoty cienia? Pomioty Le Funga? Czy to mógł zrobić człowiek? Jakiś niegodny czarownik? - zapytał z pełną powagą, patrząc w oczy Satsu.

[koszal]

Klan Kraba bez wątpienia dysponował najsilniejszą armią w Rokuganie. Satsu był o tym głeboko przekonany odkąd nauczył się mówić. Czymże bowiem mógł pochwalić się samuraj z innego niż Krab klanu? Niejeden z nich nigdy nie walczył w żadnej bitwie. Weteranami zaś zwą tych, którzy miecza dobyli sześć, czy siedem razy jedynie w honorowym pojedynku! -Satsu wspomniał słowa sensei.
Ci tutaj byli tego najlepszym przykładem. Słowa Hitoshi dowiodły, że nigdy nie miał styczności z istotami z krain cienia, choć postura dowodziła doświadczenia we władaniu orężem. Pytanie Feniksa było niebezpieczne. Ronin zbyt dalece zaznajomiony z tematem oni mógł łatwo stać się kozłem ofiarnym. Jednocześnie szczerość* nie była mocą stroną Satsu.

-Głowa, którą strąciłem z ramion bakemono z pewnością nie była ludzka. Na brzegu zaś nie zauważyliśmy żadnych łodzi. Ogień** mej przenikliwości dalece ustępuje wielkim mistrzom shugenja dostojnego klanu Feniksa. Z pewnością ich rada i ocena tych wydarzeń będzie doskonała.- Satsu odpowiedział jeszcze głębszym ukłonem. Kątem oka wciąż przypatrywał się Sukune, starając się powstrzymać go spojrzeniem przed popełnieniem jakiegoś głupstwa. Obecność worka, jak i jego zawartości zdawała się mocno rozpraszać uwagę młodego mnicha.

Spoiler!

W worku są głowy goblińskiego kacyka i tego, którego pokonał Sukune.

*szczerość w ujęciu rokugańczyków w wielkim skrócie jest umiejętnością pozostawania wiarygodnym, kiedy się kłamie, czyli jest to zdolność wciskania kitu.
** Ogień to zręczność i inteligencja.

[Dobro]

Shiba wzdrygnął się z odrazą. Domyślił się, co się znajdowało w worku i wolał tego nie sprawdzać na własne oczy. Sukune drżał ze strachu, zaś rodzeństwo Mirumoto przyglądało mu się w zdziwieniu.

- Nie wiem, jaki jest cel waszej podróży, ale macie dalej pozwolenie rodu Shiba na przemieszczanie się po naszych ziemiach - powiedział i podał zwój z pieczęcią rodu: Feniksem trzymającym w szponach klucz. Satsu skłonił się i schował z szacunkiem przepustkę. Shiba jeszcze raz spojrzał wszystkim w oczy i robiąc ceremonialny, formalny skłon pożegnalny wyszedł ze stajni.

Wszystkie cztery konie były już gotowe do jazdy.

***

Po dużych polach ryżowych krzątali się rolnicy. Wkrótce nadejdzie pora zbiorów, więc wszystko musi być gotowe na zapięte na ostatni guzik. Droga wiła się wśród dolin i wyżyn; wśród niewielkich lasów i ogromnych, prastarych kniei. W końcu, po czwartym dniu podróży, szlachetnie urodzenie przeszli przez niegodne uwagi miasteczko Kyouzou. Tutaj w stajni podróżni postanowili zostawić wierzchowce i dać im wypocząć po kilkudniowej jeździe. Zresztą przy świątyni i tak nie było by dla nich miejsca, a to tylko ze dwie mile. Za miasteczkiem, na niewielkiej górze otoczonej gęstym lasem, stała świątynia Inari. Dróżka prowadziła przez bramy tori - tradycją w tym miasteczku jest stawiać każdą bramę tori po udanych zbiorach. Satsu naliczył ponad sto takich bram. W końcu podróżującym ukazały się dwa niewielkie budynki; jednym była świątynia fortuny Inari, w drugim zaś mieszkali jej opiekunowie - dwóch starszych kapłanów. Akurat jeden z nich rozkazywał czterem wieśniakom, którzy nieśli dużą taflę pięknie przyozdobionego i wypolerowanego metalu, służącego prawdopodobnie za lustro. Wszyscy zaaferowani niesieniem cennego ładunku niezauważyli nadchodzacych gości.

[koszal]

- No. Pięknie tu.- skwitował ronin dłubiąc słomką w zębach.

[Suriel]

Samuraj przez chwile rozkoszował się pięknem i spokojem cichej osady, która już najwyraźniej dawno nie zaznała ani jednej krzywdy. Sielska okolica wioski przypomniała Seibeiowi poemat słyszany dawno temu, w podobnej sytuacji:

[center]Jaka cisza -
Terkotanie konika polnego
Świdruje skałę*[/center].

Szedł przez chwilę zamyślony patrząc jak wieśniacy dźwigają lustro. Jaka szkoda za chwilę poproszę ich by oddali najcenniejszą rzecz jaką mają w tej wiosce. Jeśli się zgodzą to kto wie, może już nie powstanie ani jedna tori więcej. A co jeśli się nie zgodzą...

Samuraj się zadumał przez chwilę. Przypomniał mu się krzyk Satsu "Nie zawiodę!" Zanim rzucił się z mieczem w wir śmiertelnie niebezpiecznej walki. Bez cienia strachu czy wahania.

- Witajcie czcigodni mnisi. - powiedział spokojnie, niemal smutno Mirumoto. Nie chciał przestraszyć wieśniaków, ponieważ jeden głupi ruch i kolejne nieszczęście gotowe. - Przebyliśmy daleką drogę po pewną świętą duszę.

*autor Basho, jakiś XVIIw

[Dobro]

Wszyscy jak jeden mąż odwrócili się w stronę przybyłych. Mało brakowało, a wieśniacy zrzuciliby ładunek prosto na kamienny bruk. Kapłan jednak opanował się pierwszy.

- Witajcie w świątyni Inari, podróżni - skłonił się. - No, już, już! Nieście to do ołtarza i ostrożnie postawcie! - zwrócił się karcącym tonem do wieśniaków, którzy natychmiast po reprymendzie kontynuowali przenoszenie dużego lustra. - Po świętą duszę? Nie bardzo rozumiem, co macie na myśli - kapłan rozłożył ręce. - Wejdźmy do świątyni - powiedział krótko, wskazując wejście do niewielkiego budynku, w którym zniknęli już wieśniacy.

Świątynia mogła pomieścić może z trzydziestu ludzi - co przy miasteczku wydawało się skrajnie małą liczbą. Rolnicy zdążyli postawić już lustro na specjalnym stelażu, którym można bezpiecznie manipulować i zmieniać kąt położenia lustra. Te zaś idealnie ukazywało na swojej tafli wszystko w jego zasięgu. Satsu przyglądał się sobie, jak miętoli w ustach słomkę.

Kapłan usiadł na jednej z ław i gestem zaprosił podróżnych, by usiedli na wyłożoną bambusowymi matami podłogę.

- Tak więc wspominał pan, że szuka pewnej świętej duszy? - starszy mężczyzna zwrócił się do Mirumoto Seibei.

[koszal]

Satsu nigdy nie przykładał większej uwagi do medytacji i spraw ducha. Jedyną troską w tej kwestii był czysto namacalny i zauważalny wokół swoisty niepokój, by nie stracić duszy i ciała na rzecz mrocznego kami. Skaza cienia była dostrzegalna w każdym krzewie, czy kamieniu, nie wspominając już o nieszczęśnikach, którzy po śmierci mimo woli stawali się sługami wroga. Mając do wyboru trening ciała i ducha Satsu z oczywistych przyczyn wybierał to pierwsze. W zasadzie nie miał wyboru, bo od wyszkolenia zależało jego przeżycie i choć każdy krab był gotów je poświęcić to temat zbrukanego ciała pozostawał kwestią o której sensei woleli milczeć.
Przyglądał się ceremonii, nie pozwalając sobie na wewnętrzny spokój. Spokój usypiał. Spokój zabijał. Zawsze czujny i przygotowany na śmierć. Jednak to właśnie ten obraz niebiańskiego porządku nadawał sens walce. To on był nagrodą za wszelkie trudy. Satsu i jego kompani nie zwykli użalać się nad swoim losem, nie okazywali słabości. Znajdowali więc ujście w satysfakcji z ładu panującego w takich jak to miejscach. Nie wypadało mówić, czy choćby myśleć o plugawym cieniu zaborczej i chciwej ręki Fu Lenga. Wypadało natomiast radować się ową harmonią.
Był to jednak niemy zachwyt ponieważ ani Satsu, ani jego oddział zwyczajnie nie potrafili mówić o tych wszystkich rzeczach pięknych. Ronin chrząknął więc tylko spoglądając wyczekująco na Mirumoto.

[Suriel]

- Tak więc wspominał pan, że szuka pewnej świętej duszy? - starszy mężczyzna zwrócił się do Mirumoto Seibei.

Mirumoto nic nie odpowiedział. przez chwile sadowił się spokojnie na macie do wyprostowanej eleganckiej pozycji.

- Widzę, że ten rok również sprzyjał waszej wiosce. Wygląda na to, że w tym roku ustawicie kolejną bramę tori. To miejsce jest jak czarka w której jest prawie pełno od obfitości i dobrobytu. Cieszę się, że w tej osadzie dzieje się lepiej niż w innych, to doprawdy budujące.

Mirumoto odczekał aż odpowiedzą i słuchał uważnie nawet się nie poruszając.

- Przyszliśmy po odłamek duszy Kami Kitinase odbite w Wodnym Lustrze. Prosimy w imieniu mnichów jej świątyni oraz samej kami, która została zabita. Listy uwierzytelniające oraz prośbę ma ten samuraj.

Kątem oka zobaczył poruszenie w zachowaniu lecz zachował spokój i kontynuował zanim ktokolwiek odpowiedział.

- Jaka część czarki jest bardziej użyteczna, ta która jest czy ta której nie ma. Czy znasz może mnichu odpowiedź na to pytanie, które zadał mi kiedyś Ise Zumi.

[Dobro]

Kapłan zadumał chwilę nad tym, co usłyszał.

- Najbardziej użyteczna część czarki jest ta, któej nie ma, bowiem z nieistniejącej czarki nie wypijesz sake, a więc i nie zmącisz ducha spokoju - rzekł wolno, przeżuwając jakby każde słowo.

Na chwilę zapadła cisza, przerywana jedynie hulaniem wiatru w świątyni.

- Niestety, smutna to wiadomość. Kami Kitinase była dobrym, opiekuńczym duchem. Jej śmierć to z pewnością duża strata - mruknął, wyraźnie zatroskany. - Wodne Lustro, o którym pan wspominał, to tylko legenda, nie mająca dużo wspólnego z prawdą. Nie posiadamy takiego lustra... Nie możemy wam pomóc.

W świątyni zapanowała atmosfera pełna utraconej nadziei i smutku. Nikt nie miał nic więcej do powiedzenia i wszyscy siedzieli chwilę w ciszy, kontemplując ostatnie wypowiedziane słowa. Kapłan zauważył wzrok przybyłych wpatrujących się w wypolerowane lustro.

- Nasze lustro pękło tydzień temu, i musieliśmy je wymienić. Stare zaś, musiał zostać pobłogosławione i zgodnie z pradawnymi praktykami i wierzeniami wrzucone do najbliższej rzeki. A nowe jest nam niezbędne, by odprawić rytuał błagalny, by następne zbiory były udane - zakończył, uśmiechając się lekko.

[koszal]

Legendy otaczają nas zewsząd. Gdyby nie one, nie byłoby Szmaragdowego Cesarstwa. -wtrącił ronin nie podnosząc wzroku. Myślał o wielu poległych towarzyszach broni, z których co drugi marzył o nieśmiertelności. Wszyscy oni przetrwają w opowieściach o murze Kaiu i niekończącej się wojnie. Przez chwilę milczał dla podkreślenia wagi swych słów.
- Opowiedz nam legendę Wodnego Lustra czcigodny mnichu.

[Dobro]

- Dobrze więc - rzekł powoli mnich, zasępiając się i przeszukując swoje pokłady pamięci. - Dawno temu, Wielki Karp Kitinase, płynął wzdłuż Złotej Rzeki, by znaleźć swój dom i otoczyć ludzi swoją opieką. Podczas swojej wędrówki Kitinase spotkał dwoje dzieci łowiących ryby. Dzieci były wyniszczone głodem i biedą, zaś rzeka była opustoszała z ryb i zjadliwych roślin. Wielkie kami zapłakało nad losem biednych dzieci i postanowiło je nakarmić. Kami szybko wróciło w górę rzeki i zagoniło najtłustsze łososie wprost na sieci małych rybaków. Te nałapały pełne sieci i zaczęły rozglądać się za swym cudotwórcom. Gdy spostrzegły, kto spełnił ich największe marzenia o pełnym brzuchu i dostatku, zapłakały z wdzięczności. Łzy opadły na taflę spokojnej rzeki tworząc prostokątne pole, idealnie odbijające wszystko, co było w jego zasięgu. W międzyczasie do dzieci dołączyli mieszkańcy wyniszczonej wioski. Widząc ten cud, nabrali wody z rzeki do metalowej skrzynki. Gdy podziękowania i łzy radości dobiegły końca, szczęśliwa kami przemówiła: Od dziś dzień niech ta woda przemieni się w Lustro, które wiecznie będzie odbijać wasze uśmiechnięte twarze. Niech zachowa też cząstkę mej duszy, byście już nigdy nie głodowali.. Jak powiedział - tak uczynił, i przelał iskrę swej duszy wprost do metalowej skrzynki wypełnionej wodą. Ta zaś cudownym sposobem zmieniła się w taflę wypolerowanego kryształu i zastygła na wieki, służąc mieszkańcom wioski po wszechczasy.

Spoiler!

Zauważyłeś, że twój podopieczny powstrzymuje śmiech. Wyraźnie bawi go ta cała legenda.

[koszal]

- Dziękuję Ci czcigodny mędrcze za Twą opowieść. Pozwól, że oddamy cześć kami w miejscu, w którym wrzucono pęknięte lustro do rzeki. Sukune, mój towarzysz już niecierpliwi się z ochoty na całonocne czuwanie nad rzeką.- Satsu wymownie uniósł brwi kierując spojrzenie na młodego towarzysza.

Spoiler!

Używam zastraszania, a jeśli nie wyjdzie to mu potem łomot spuszczę kijem bambusowym.