Gobliny – spojrzenie obiektywne

Rasa: gobliny.

Skojarzenie: Indianie ameryki północnej.

Struktura społeczna

Gobliny nie są brzydkimi, pucołowatymi idiotami jak to próbują przedstawić w swych pracach artyści reptillionów. Jest to rasa, która przetrwała czasy Czerni bez pomocy ze strony bogów i potrafi jak żadna inna przystosować się do każdych warunków życia. Był okres, kiedy gobliny można było spotkać na każdej wyspie archipelagu Centralnego jednak po czystkach w czasach Imperium Reptillionów, kiedy byli tropieni i bezlitośnie mordowani ich liczebność drastycznie spadła. Powolny ich rozkwit, bo wbrew temu, co mówią opowieści gobliny wcale nie rozmnażają się jak szczury, nastąpił dopiero pod panowaniem orków. Między Kartanem i Radą Wielu Plemion zwaną Miyowagch powstało porozumienie na mocy, którego mogą się oni osiedlać na ziemiach należących do imperium w zamian za służbę w armii orków. W obecnych czasach goblinów rzadko można spotkać na wyspach należących do Osmundu i w ciągu Elmanalu. Wielkie ich kolonie znajdują się na Orkusie Wielkim, Małym, wyspie Gobgur i wyspach ciągu Walgaru gdzie służą jako wsparcie dla legionów orków pilnujących reptillionów, oraz na wyspach kupieckich.

Społeczeństwo goblinów ma strukturę matrylinearną, nie oznacza to jednak, że kobiety odgrywają dominującą rolą. Powinnością mężczyzn jest walka i zdobywanie żywności natomiast kobiety zajmują się dobytkiem i wychowują dzieci. Mimo że obowiązki są ściśle ustalone to jednak nie są traktowane jako tabu. Oznacza to, że przed każdym dorosłym goblinem otwarta jest możliwość zostania, kim chce (chociaż mężczyzna miałby problem zostać matką). Zależy to wyłącznie od jego umiejętności i w niektórych przypadkach od woli duchów. Żyją oni najczęściej w rozbudowanych wielopokoleniowych klanach przemieszczających się z miejsca na miejsce w poszukiwaniu żywności. Na zimę, aby mieć większe szansę przeżycia zbiera się ich kilka tworząc kilkusetosobowe osiedla. Nazwa klanu czy plemienia związana jest z imieniem założyciela. Aby utworzyć osobny klan należy zebrać ponad 50 chętnych oraz uzyskać zgodę szamana. Zwyczajowo wodzem zostaje mężczyzna dzięki swemu autorytetowi lub dużym wpływom kobiet z jego rodziny. Wódz jest strażnikiem totemu, przywódcą podczas konfliktu zbrojnego oraz pełni funkcje reprezentacyjne przy spotkaniach z innymi klanami lub plemionami. Przywództwo nie przechodzi z ojca na syna, lecz zostaje przekazane goblinowi wybranemu przez Nawakshut – Radę Starszych. Po mianowaniu osobnikowi takiemu zostaje nadany tytuł – Khafa – wodza, a za imię przyjmuje nazwę klanu (czyli imię założyciela). Imienia tego nie może nosić nikt inny, każda istota nosząca takie miano spotkana przez członka danej społeczności musi zostać zabita za wszelką cenę. Gobliny wierzą że zapewnia im to ochronę i wsparcie poprzednich wodzów oraz że przybędą oni spoza grobu w chwili zagrożenia. W sprawach religii oraz zwyczajów autorytetem jest szaman – Kanuri. Szamanem może zostać każdy goblin bez względu na płeć czy wpływy. Decyzja, kto nim zostanie nie leży, bowiem w gestii żywych, lecz należy do duchów przodków. Potęga Kanuri oparta jest na ilości odpowiednio pochowanych przodków lub potężnych wrogów zabitych podczas odpowiedniego rytuału przez członków klanu. Funkcję doradczą oraz arbitrów rozstrzygających spory pełni Nawakshut – Rada Starszych. Składa się ona z czterech kobiet, trojga mężczyzn, wodza oraz szamana pełniącego funkcję głosu duchów. Decyzja w każdej sprawie musi być jednogłośna, jeśli tak nie jest rada przychyla się do decyzji przodków.

Gobliny żyją głównie z łowiectwa, choć jest kilka plemion osiadłych zajmujących się rolnictwem. Większość potrzebnych im przedmiotów wyrabiają sami. Dużą sławą cieszą się wykonywane przez szamanów goblińskich talizmany chroniące przed duchami i urokami. Sekret ich wyrobów jest trzymany w ścisłej tajemnicy i nawet Kanuri Odrzuconych nie ośmielają się go zdradzić. Tłumaczą to tym, że jeśli by to zrobili duchy odwróciłyby się od nich i nie zapewniałyby im dalszej pomocy. Jedyną umiejętnością, którą gobliny nie posiadły lub może zapomniały jest obróbka żelaza. Aby je zdobyć handlują wymieniając je za złoto, klejnoty czy futra albo organizują zbójeckie wyprawy.

Gobliny na Orkusie Wielkim dzielą się na trzy odłamy:

  • Meshkwakihug – Lud Czerwonej Ziemi zamieszkujących Czerwone Pustkowia.
  • Oshakihug – Lud Zielonej Ziemi, czyli mieszkańców lasów i puszcz wyspy.
  • Kanekihug – Odrzuconych, będących wyrzutkami z obu wcześniej wspomnianych społeczności.

Posługują się jednym językiem, lecz jest wiele dialektów, które często bardzo się między sobą różnią.

Plemiona

Tlingit, Zuni, Miskito, Sumu, Kechua, Guarani, Toba, Panare, Yanomani, Shilha, Arapaho, Arikara, Assiniboin, Beothuk, Cayuga, Chiksaw, Chilcat, Chothaw, Cree, Crow, Dakota, Eire, Gosiute, Haida, Hopi, Irokezi, Jicarilla, Kagama, Kiowa, Komanche, Lipan, Maida, Mescalero, Mohawk, Natchez, Oglala, Ojibway, Ute, Onandanga, Papago, Pima, Pomo, Seminole, Shoshoni, Timucua, Tuscarora.

Walka

Gobliny walczą głównie pieszo atakując z zasadzki z przeważającą siłą. Mylne jest jakoby były tchórzliwe, salwując się ucieczką w obliczu odważnego przeciwnika lub wysokich strat. Podobnie jak w wypadku innych ras zależy to od ich nastawienia, przywódcy czy stopnia wyszkolenia.

Następną bajką jest to, że każdy goblin jest jeźdźcem warga. W rzeczywistości formacja ta składa się z około 20% do 50% goblinów zdolnych do walki. Wszystko to zależy od możliwości żywieniowych klanu czy plemienia. Podczas polowań formacja ta zagania zwierzynę na pieszych wojowników a w bitwie pełni funkcję zwiadowczą, pościgową oraz atakuje od tyłu lub z flanki. Jeśli jest się goblinem nie oznacza to, że będzie się jeźdźcem warga, trzeba sobie na to zasłużyć, wyróżnić się w bitwie czy wykazać się w zdobywaniu żywności. Jeśli ten warunek jest spełniony to dopiero wtedy można otrzymać od wodza klanu pozwolenie na wychowanie szczeniaka. Z tej okazji organizowane jest święto zwane Warghere. Wargi traktowane są jako pełnoprawni członkowie plemienia. Znane są przypadki, kiedy podczas głodu poświęcano starych czy chorych, aby czworonóg przeżył. Jeśli warg zginął to goblin, który był jego towarzyszem musi ponownie prosić o pozwolenie na oswojenie następnego. Tym razem prośbę swą kieruje nie do wodza, lecz do szamana. To on pyta się duchów czy zwierze nie opuściło swego dwunożnego brata, dlatego że okazał się on w jakiś sposób niegodny. Aby się o tym dowiedzieć Kanuri odprawia całodzienny rytuał zwany Arikara. Jeśli duchy odpowiedzą, że goblin nie zasługuje na warga oznacza to, że już nigdy nie będzie jeźdźcem a często też jest wykluczany z plemienia, aby zażegnać nieprzychylność duchów.

Mniej znanymi formacjami goblińskimi są Yankari – Wojownicy Totemowi, Shogidi – Panny Zaślubione Wojnie oraz Cheteszkihug – Niosący W Sobie Śmierć.

Kultura

Kultura goblinów jest bardzo bogata. Stworzyli oni pismo obrazkowe, którym z powodzeniem posługują się od Czasów Czerni a może nawet i dłużej. Używają również języka migowego do porozumiewania się między plemionami, których dialekty bardzo się różnią między sobą. Gobliny nie tkwią w pełni w epoce kamiennej, potrafią, bowiem wykonywać narzędzia i ozdoby z metali wykorzystując do tego samorodki. Dotyczy to jednak głównie plemion, które mają dość rzadki kontakt z cywilizacją. Pozostali, bowiem większość wyrobów metalowych uzyskują kupując je, kradnąc czy wymieniając za skóry lub przedmioty przez siebie wytworzone. Bardzo cenionym rzemiosłem jest garncarstwo. Wykonują go głównie kobiety lub mężczyźni z kobiecych stowarzyszeń. Ceramika w wykonaniu goblinów jest bardzo lekka, trwała i ma niepowtarzalne wzornictwo. Wielką sławą cieszą się również zdolności goblinów w zakresie garbarstwa i tatuażu, choć tym ostatnim zajmują się wyłącznie szamani. Jeśli chodzi o skóry to żadna rasa nie umie ich wykorzystać w takiej pełni jak gobliny. Świadczy to o tym chociażby taki fakt, że skórzana zbroja goblińska ma dwa razy lepsze wyparowania przeciwko broni siecznej i kłującej, przy takim samym ciężarze jak jej nowoczesny odpowiednik wykonany przez zwykłego rzemieślnika z innej rasy.

Wiara

Gobliny uznają tylko jednego boga, demiurga (stwórcę wszystkiego), Wielkiego Ducha. Wielcy bogowie Orchii, tacy jak Asteriusz Wielki, Dagonin Biały czy inni są przez nich uznawani za byty wyższe, lecz podległe stwórcy. Składają im ofiary, modlą się do nich, lecz tylko po to by nie ściągnąć na siebie ich gniewu.

Innym aspektem ich wiary jest totemizm, czyli wiara w duchy opiekuńcze każdego klanu. Są to najczęściej personifikacje zwierząt. Wielką czcią otaczają również swych zmarłych, uważają, bowiem że otaczają ich oni ciągłą opieką. Głosem duchów jest szaman i jego głównym zadaniem jest komunikacja między żywymi a umarłymi. Przychylność duchów ma im zapewnić siłę, chronić przed głodem, chorobami, bronić przed atakami innych wrogich klanów czy plemion goblińskich lub całkowicie innych ras.

Tradycje i zwyczaje

Nakari – dziewczyna, która otrzymała i przyjęła od myśliwego prezent staję się jego nakari, czyli przyjaciółką i partnerką seksualną. Nie będą się jednak mogli pobrać, jeśli duchy przodków na to nie pozwolą.

Taniec Duchów – jest to korowód taneczny wszystkich dorosłych członków klanu wokół totemu, połączony ze śpiewaniem rytmicznych pieśni obrzędowych. Ma on na celu wyzwolić energię, która da zmarłym przodkom siłę. Jeśli rytuał ten z jakiegoś powodu nie zostanie odprawiony to duchy mogą odwrócić się od swych potomków. Podczas tej ceremonii młode gobliny obu płci w wieku odpowiednim do przejścia rytuału inicjacji, zażywają mieszankę halucynogenną zwaną pejote. Wprowadzają się przez to w stan umożliwiający im bezpośredni kontakt z przodkami a nawet w nielicznych wypadkach nawet z samym Wielkim Duchem.

Małżeństwo – jest formą związania się nierozerwalną więzią, (bo rozwodów nie ma) z inną rodziną. Pan młody wżeniał się w rodzinę żony wnosząc jako wiano swe umiejętności. Im był lepszym wojownikiem czy myśliwym tym więcej mógł mieć żon. Dozwolone również było żeby kobieta miała wielu mężów, sytuacja ta jednak była dość rzadko spotykana i dotyczyła głównie kobiet o bardzo wysokim statusie. Z małżeństwem związane były zwyczaje Lewiratu i Sororatu. Lewirat to prawo zobowiązujące mężczyznę do poślubienia wdowy lub wdów po swym bracie natomiast Sororat obowiązuje niezamężne kobiety do poślubienia męża swej siostry. Powszechny w społecznościach goblińskich jest zwyczaj pożyczania i wymiany żon. Ma to na celu zacieśnienie więzi międzyrodowej czy międzyplemiennej. Dzieci z takich związków nazywają mężczyznę, który ich spłodził quaran – rodziciel, a jego dzieci quarangun – półbrat lub półsiostra. Opierając się na tym zwyczaju można sądzić, że pojęcie zdrady małżeńskiej jest nieznane, nic jednak bardziej mylnego. Zdrada jest jednym z najcięższych przestępstw według prawa goblinów i karana jest napiętnowaniem i wypędzeniem z wioski (osoba taka staje się członkiem kanekihug). Następuje ona wtedy, gdy do współżycia doszło bez zgody pierwszego współmałżonka.

Bookmark the permalink.

3 Comments

  1. No jak dla mnie artykuł bardzo dobry. Jedyne to mogłeś mocniej "wgryźć" się w ten w MiM. Wtedy dodatkowo pokazałbyś gdzie znajdują się w całej strukturze gobliny nizinne.

  2. No cóż, tak jak i inne moje materiały ten też jest dość wiekowy. Nie pamiętam już dokładnie MiMa i materiałów dotyczących Goblinów, jeśli mnie pamięć nie myli był dość mechaniczny. Jeśli chodzi o gobliny nizinne to w większości mogą być częścią Odrzuconych, dzięki czemu ich działania jako wyrzutków mogą być zróżnicowanie i nieunormowane.

  3. Widzę dodatkowy potencjał artykułu w postaci profesji szamana – w końcu nie musi być tak, że wszystkie profesje występujące w systemie są dostępne dla graczy.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *