Czary Autorytatywne
Postać, która posiada INT równą co najmniej 50 punktów i przeszła odpowiednie przeszkolenie w rzucaniu czarów potrafi perfekcyjnie zapamiętać formułę 1 kręgu czaru (wcześniej zrozumianego) na każde 10 punktów swej Mądrości, a więc np. czar z 3 kręgu wymaga 30 punktów Mądrości. Tak wyuczony czar (nauka trwa 2 dni na każdy jego krąg) nazywany jest Czarem Autorytatywnym i postać jest w stanie go rzucać nawet co rundę, oczywiście o ile pozwala na to opóźnienie czaru, potencjał magiczny postaci i jej Wytrzymałość na zmęczenie.
Na każde 50 punktów INT powyżej 50, postać jest w stanie wyuczyć się dwukrotnie więcej poziomów Czarów Autorytatywnych, niż by to wynikało z jej Mądrości.
Przykład: Postać o MD równej 120 i INT równej 70 nauczyła się dotychczas 2 Czarów Autorytatywnych z 1 kręgu (20 punktów MD), 3 z 2 kręgu (60 punktów MD) i 1 z 3 kręgu (30 punktów MD). Wynika z tego, że w przyszłości (o ile nie zmieni się jej MD i/lub INT) będzie wstanie nauczyć się tylko 1 Czaru Autorytatywnego z 1 kręgu, gdyż 120-20-60-30 = 10.
Nazwa Czary Autorytatywne pochodzi stąd, że liczba i stopień trudności tych czarów świadczą o znaczeniu i autorytecie ich posiadaczy.
Rzucanie czarów z magicznych pergaminów
Udane przeczytanie czaru, wpisanego na magiczny pergamin (sprawdzane rzutem na UM zmniejszone o 10 punktów na każdy krąg) natychmiast ten czar uaktywnia, jednakże zapis formuły przestaje istnieć (pergamin jest jednorazowego użytku).
Wykorzystanie magicznego pergaminu jest jedynym przypadkiem, gdy postać może rzucić czar z kręgu jeszcze dla siebie niedostępnego, nie wymaga również użycia własnego PM, gdyż czar czerpie go z magii zawartej w samym pergaminie.
Rzucenie czaru z przygotowanego pergaminu trwa dokładnie tyle, ile wynosi opóźnienie tego czaru, jednak sam proces przygotowania pergaminu zajmuje 4 segmenty: 2 na wyjęcie go z tuby (standardowy sposób przechowywania) i 2 na jego delikatne rozwinięcie.
Uwaga: Pergaminy są niezwykle czułe na wilgoć – jakiekolwiek zamoczenie powoduje utratę przez nie mocy magicznej i nieodwracalne zniszczenie zapisanej formuły czaru.
Rzucanie czarów z ksiąg
Postacie, które potrafią posługiwać się czarami, zwykle nie są w stanie przyswoić sobie ich wszystkich w formie Czarów Autorytatywnych. Dlatego zapisują posiadane formuły w księgach, dzięki czemu mogą je w dowolnym czasie odczytać (przypomnieć sobie) i w następnej chwili uaktywnić.
Odczytywanie czaru z księgi trwa dość długo – zwykle 1 rundę na każdy jego krąg. Ponadto czar tak odświeżony w umyśle należy natychmiast rzucić (najpóźniej w następnej rundzie po ukończeniu lektury). W wyjątkowych przypadkach, gdy postać ma zapewniony absolutny spokój i może się całkowicie skoncentrować możliwe jest dłuższe (decyzja MG) zachowanie formuły w pamięci.
Kleryczne rzucanie czarów z pamięci
Klerycy (a więc kapłani, druidzi, astrolodzy i półbogowie) są w stanie przypominać sobie formuły znanych czarów bez pomocy ksiąg. Niezbędnym do tego warunkiem jest trwanie w skupieniu i medytowanie (często połączone z pieśniami modlitewnymi) przez minimum 10 minut na każdy krąg przypominanego sobie czaru. Jakakolwiek dekoncentracja kleryka w trakcie takiej medytacji automatycznie niweluje jej efekt, sprawiając że musi on zacząć ją od nowa.
Przypomniany sobie w ten sposób czar kleryk musi rzucić bezzwłocznie (najpóźniej w następnej rundzie po ukończeniu medytacji). W wyjątkowych przypadkach, gdy ma on zapewniony spokój i może się całkowicie skoncentrować możliwe jest dłuższe (decyzja MG) zachowanie w pamięci formuły czaru.
