Wieczni Jeźdźcy – synowie północnych stepów

Wieczni Jeźdźcy, Długojezdni, Żubrzy Bracia – wśród ludzi krąży wiele przypisanych tej elitarnej kaście nazw, albowiem miana nadanego żubrzej jeździe przez samych trollaków nie sposób przełożyć bezpośrednio na język caspiański bądź khadoriański. Zaprawieni w bojach i nieustraszeni poskramiacze żubrów potrafią wzbudzić w sercach ludzi prawdziwą grozę, gdy ich potężne rogate wierzchowce rzucają się do szarży, od której ziemia dygocze pod nogami, a w powietrze wzbijają się ogromne kłęby kurzu. Są ludzie zwący tych nieokiełznanych trollaków Jeźdźcami Horyzontu, zaś złośliwi twierdzą jakoby nazwa ta ustanowiona została przez tych, którzy na widok majaczących na horyzoncie żubrzych jeźdźców zwykli czym prędzej pierzchać w przeciwnym kierunku.

Historia żubrzych jeźdźców sięga tysięcy lat wstecz, do czasów, kiedy pierwsi menici dopiero kładli podwaliny pod Tarczę Tracji. W tych zamierzchłych latach trollaki polowały na żubry traktując ogromne stada przemierzających Immoren zwierząt jako podstawowe źródło pożywienia i skór. Sposób postrzegania żubrów przez trollaki zmienił się jednak, gdy przewodzący menitom królowie-kapłani wydali innym rozumnym istotom bezpardonową wojnę, podbijając kolejne krainy, przekształcając stepy w uprawne pola i ogradzając swe ziemie kamiennymi murami. To wówczas ludzcy wojownicy z północy okiełznali dzikie konie ucząc je posłuszeństwa i uległości wobec uzdy. Stojąc w obliczu nowej niszczycielskiej broni ludzi – konnej jazdy – trollaki odniosły szereg druzgoczących porażek nie potrafiąc dorównać swym prześladowcom ruchliwością i impetem szarży.

Nawet najstarsze sagi trollaków nie potrafią nikomu jednoznacznie przypisać zasługi powołania do życia żubrzej jazdy. Niektóre legendy opowiadają o młodym szamanie o imieniu Korgut, który w obliczu szarży ludzkiej kawalerii dosiadł dzikiego żubra w zamiarze wywołania paniki w wielkim stadzie zwierząt i który dzięki temu szaleńczemu pomysłowi wdeptał nieprzyjaciela w ziemię. Inne opowieści wzmiankują trzech braci wygnanych za nieznane bliżej przewiny ze swego szczepu. Bracia ci powrócili jakoby wiele lat później w ojczyste strony dosiadając oswojonych żubrów i przepędzając z ich pomocą oblegających rodzinną osadę Tharnów. Ta akuratnie legenda przypisuje powstanie żubrzej jazdy objawieniu boskiej Dhunii, która oświeciła wygnańców wskazując im potężne zwierzęta jako godne okiełznania wierzchowce.

Bez względu na to, która legenda jest prawdziwa, w owych właśnie czasach trollaki zaczęły spoglądać zupełnie inaczej na stada przemierzających północne stepy żubrów, nie traktując ich już wyłącznie jako źródła pożywienia, ale też zaczynając te zwierzęta strzec i oswajać. Pierwsi jeźdźcy dosiadali wprost grzbietów zwierząt, ponieważ w zamierzchłych czasach trollaki nie potrafiły wyrabiać siodeł ani uzd, ale z biegiem czasu udoskonaliły jeździecki kunszt i pogłębiły swą niezwykłą więź z kudłatymi wierzchowcami.

Rozwijające się w zastraszającym tempie ludzkie cywilizacje zaczęły spychać inne rozumne rasy na krańce zamieszkanych terenów, w wielu przypadkach bez litości eksterminując tych, którzy sprzeciwiali się ich ekspansji. Dostrzegając w żubrzych jeźdźcach poważne zagrożenie, Khardowie wpadli na pomysł szybkiego pozbycia się konkurencji wobec swej legendarnej konnej jazdy. Rozpoczęto wybijanie stad na masową skalę, nie polując ani dla mięsa ani dla skór, tylko z zamiarem usunięcia z północnych stepów istot, które przeszkadzały w budowie nowych miast i linii kolejowych, a na dodatek wprawnie użyte, mogły posłużyć trollackim szczepom za zabójczy żywy oręż. Z biegiem czasu ludzie dokonali swego niszczycielskiego dzieła i ogromne stada żubrów zniknęły ze stepów krainy, która dzisiaj zwana jest południowym Khadorem. Niedobitki tych pięknych majestatycznych zwierząt, strzeżone przez niewielkie klany oddanych tradycji żubrzej jazdy trollaków, wciąż pasą się w odległych zakamarkach północnej krainy, ale nie sposób zaprzeczyć przykremu faktowi, że czasy panowania na stepach żubrów przeminęły bezpowrotnie.

Profesja Wiecznego Jeźdźca

Startowe atuty i umiejętności
Atuty: Bull Rush, Cavalry Charge, Trained Rider (bison).
Umiejętności bitewne: Great Weapon 1 lub Hand Weapon 1, Shield 1.
Inne umiejętności: Animal Handling 1, Lore (trollkin) 1, Riding 1.

Atuty Wiecznego Jeźdźca
Bull Rush, Cavarly Charge, Combat Rider, Expert Rider, Follow up, Line Breaker, Load Bearing, Mounted: Counter Charge, Ride-by Attack.

Umiejętności bitewne Wiecznego Jeźdźca
Great Weapon 4, Hand Weapon 3, Shield 4, Unarmed Combat 3.

Inne umiejętności Wiecznego Jeźdźca
General Skills 4, Intimidation 4, Survival 3.

Współczynniki zamieszczone powyżej pochodzą z publicznie dostępnego źródła na stronie Privateer Press. Wykorzystane w tekście ilustracje wyszły spod pędzli Chrisa Bourassy i Matta Dixona.

Bookmark the permalink.

7 Comments

  1. No brawo! Uznanie za uwolniony na nowo entuzjazm przetransformowany bezpośrednio w tekst.

  2. Bardzo ciekawa jednostka, osadzona mocno w tym świecie. Super.

  3. Zabawny, ale jednocześnie ciekawy, pomysł.

  4. Wrzucono poprawkę do No Quarter Plus, teraz cała klasa rozpisana jest mechanicznie za darmo 🙂

  5. Postaram się jak najszybciej uzupełnić ten tekst o udostępnione fragmenty!

  6. Jak dla mnie taka husaria na żubrach jest wypasana i wpisuje sie super w klimat IK.

  7. Swojskie Żubry 🙂

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *