Niedźwiedź leśny jest jednym z najpospolitszych ssaków z rodziny niedźwiedziowatych. Odznacza się masywnym tułowiem, krótką, grubą szyją, stosunkowo niewielką głową o małych oczach i uszach, niezwykle silnymi kończynami. Krótki ogon zazwyczaj ukryty jest w futrze. Futro ma gęste i grube w różnych odcieniach czerni. Czaszka masywna, zęby typu miażdżącego.
Zasadniczo jest zwierzęciem dziennym, ponieważ jednak potrzebuje dużych ilości pokarmu, poluje również nocą. Dobrze pływa i szybko biega, często też wspina się na drzewa. Ma doskonały węch i niezły słuch. Jest wszystkożerny, lecz w zależności od warunków otoczenia może stać się drapieżcą, roślinożercą lub padlinożercą. Na istoty humanoidalne rzucają się praktycznie tylko w ostateczności.
Niedźwiedzie leśne zamieszkują najczęściej wszelkie lasy nizinne i tereny sawannowe. Za siedliska najczęściej obierają sobie głębokie wykroty, a nawet większe naziemne ptasie gniazda. Najczęściej poza okresem godowym spotyka się je pojedynczo.
Specjalne zdolności
Doskonały słuch: niedźwiedzia dwukrotnie trudniej jest zaskoczyć (SZ zwierzęcia podczas podchodzenia liczy się podwójnie).
Doskonały węch: niedźwiedź wykrywa zapachy na odległość równą SZ w metrach (zasięg pod wiatr jest dwukrotnie większy, a z wiatrem o połowę krótszy).
Obalanie: po minimum pięciometrowym rozbiegu (lub przy skoku z wysokości) niedźwiedź może przewrócić przeciwnika, który nie wykona udanego rzutu na akt. ZR zredukowaną o 1/10 SF zwierzęcia. Uwaga: podczas obalania istnieje możliwość ataku pyskiem.
Furia: w razie poważniejszego zranienia może wpaść w furię – wówczas aż do wyczerpania sił traktuje się go jakby miał dwukrotnie większą SF i odnosił tylko połowę ran.
