Karan – prawdziwy pajęczy wojownik

Rasa: pajęczokształtne.

Charakter: Głównie praworządny żyjąc w strukturach społecznych. Osobniki żyjące poza społecznością dowolny charakter poza chaotycznymi. Preferowany charakter – pr. zły.

Wzrost: Bardzo różny, jednak większość, stojąc na ugiętych koniczynach, ma ok. 150 cm.

Waga: Bardzo różna.

Wiek: Żyją bardzo długo do 700 lat, przy czym dojrzewają bardzo wcześnie, bo już w wieku 10 lat. Wiek starczy jako takiego nie posiadają, chociaż biologicznie zaczynają się starzeć ok. 400 lat, jednak nie ma to większego wpływu na ich współczynniki i cechy.

Ulubione profesje: Nie preferują jako rasa określonej profesji, chociaż zdecydowanie stronią od magii oraz nie zajmują się profesjami rycerskimi (również nie są bardami i wiedźminami). Jest to spowodowane tym, iż każdy Karan jest jakby rycerzem. Potężny pancerz własny, różnorodność broni jakim potrafią walczyć oraz styl bycia, traktują siebie jako istoty wyższe, jest wystarczającym powodem tego, iż przez większość innych osobników są oni traktowani z respektem i prestiżem, jakim nie jeden rycerz wśród innych istot rozumnych nigdy nie będzie mógł się pochwalić.

Głównym językiem tych stworzeń jest język sharanów. Polegający na pocieraniu swoich kończyn, tak aby wydawały dźwięk. Język jest ten bardzo trudny do nauczenia przez inne rasy z poza pająkoludzi (trudność 3). Osobniki Karanów nie mają jednak problemów z nauczeniem się języka innych istot rozumnych, zwłaszcza tych z którymi są zmuszeni dłużej przebywać. Potrafią oni zrozumieć ten język, jednak nigdy nie będą próbowały przekazywać żadnych wiadomości w tym języku. Uważają swój język za jedyny godny porozumiewania a reszta są tylko metodami mechanicznymi porozumiewania się istot słabszych.

Żyw 1200; Sf 320; Zr 80; Sz 120; Int 50; MD 60; UM 10*; CH 10/100**; Pr 20/150*** Wi 0 Zw 0.

Zbroja:

  • Skóra własna: +100 OB.; Wyp 240/240/240 przy czym są one całkowicie odporne na broń niemagiczną oraz częściowo odporne na broń magiczna obuchowa (tylko 50% skuteczności).
  • Zewnętrzna: Czasami stosują dodatkowe okrycia ze skór lub materiałów, które nie powodują ich ograniczeń.

Broń 1: Pajęcze odnóża: bgł +20, Skut 80 ob, 40 kł, 40 tn, obr +20 pkt, każda. Przy czym nie są się w stanie bronić więcej niż 4 odnóżami na raz. Na pozostałych muszą stać., op. 3 sg, uszk x0,5, zasięg 0-2, 1 atak na rundę każdym odnóżem, potrafią utrzymywać na odległość.

Broń 2: szczękoczułki: bgł+40, Skut 200 kł, OB+0, opóź. 5 sg.; uszk. x2; zasięg 0; 1 atak/rundę; po trafieniu automatyczne wstrzyknięcie soku żołądkowego lub ewentualnie plucie kwasem na krótkie odległości max. 1m (obrażenia od kwasu: 50 na każdy centymetr2 pokrycia danej płaszczyzny. Maksymalna jednorazowa dawka kwasu może pokryć 3 cm2, współczynnik uszkodzeń x3).

Broń 3: Zazwyczaj typowe włócznie bądź miecze, topory jednoręczne. Zdarzają się choć bardzo rzadko osobniki posługujące się broniami dwuręcznymi np. dwa espadony w czterech koniczynach. Standardowe parametry broni.

Premia do odp: 1-20, 2-20, 6-20, 7-20, 10-20

* Umiejętności magiczne służą tym osobnikom tylko do umagiczniania prostych przedmiotów magicznych. Nigdy nie będą posługiwać się magią!

** Charyzma 10 jest dla istot nie rozumiejących języka sharanów. Dla takich osobników Karany praktycznie nie wydają dźwięków. Charyzma 100 jest dla istot, które rozumieją ich język. Odzywają się niezwykle rzadko, jednak ich polecenia są zazwyczaj bardzo zwięzłe i precyzyjne, przy czym nie znoszą sprzeciwów od ras innych poza własną (czasem gotowe zrozumieć sprzeciw Aranów, inne sprzeciwy zazwyczaj kończą się śmiercią sprzeciwiającego się, nawet sharanów). Prestiż oraz charyzma bijąca od Karana dla osoby która go rozumie są wystarczające do BARDZO dobrego zrozumienia treści przekazywanych.

*** Prezencja 20 jest postrzegana przez osoby ni znające tej rasy. Prezencja 150 wynosi dla osobników znających karany. Tak wysoka prezencja bierze się przede wszystkim z ich mocnego charakteru, niewątpliwej wiedzy ogólne o sposobach walki oraz prawdziwej prezencji tych stworzeń, jeśli ktoś przełamie swoją ogólną niechęć do pająków.

Historia

Historia karanów związana jest ściśle z osobą elfiego mędrca Tanuvela. Osobnik ten zajmował się mieszaniem różnych ras i kultur. Około 1000 roku wyszła od niego przepowiednia, iż to właśnie pająkoludzie będą kiedyś rasą panującą na Orchii oraz że z ich strony popłynie olbrzymie zagrożenia dla ras rozumnych. Niedługo potem inne rasy przekonały się, po raz pierwszy o potędze ludzi-pająków. To on również uzupełniał kroniki elfickie (późniejsze dopiski) o wzmianki o sharanach. To wreszcie on odnalazł, barbarzyńsko żyjące na archipelagu pajęczym, bardzo małe plemię sharanów wraz z jeszcze mniejszą grupką aranów, wkupił się w ich łaski. I to wreszcie on jest odpowiedzialny za stworzenie karanów (chociaż niektórzy błędnie uważają, iż to on stworzył sharany). Tanuvel w znacznym stopniu ucywilizował całą rasę pająkoludzi i to on uważany jest jako nieformalny król (jeśli tak można go nazwać) i prawdziwy przywódca cywilizowanych pająkoludzi. Osobę samego Tanuvela długo należałoby opisywać, jednak nie pora na to w tym miejscu. Pewne jest, iż to on za pomocą swojej magii i dzięki pomocy wyuczonych przez niego aranów (uczniów) dokonał stworzenia pierwszego karana. Oczywiście nie wiadomo za pomocą jakiej magii i przy pomocy jakich rytuałów oraz jak wiele istnień pochłonęło stworzenie tej rasy. Do tej pory wśród pająkoludzi błąkają się różnej wielkości mastylugi (nie mylić z mastugami), czyli nieudane eksperymenty Tanuvela, które uważane są za podrasę oraz są wykorzystywane przez społeczność pająkoludzi jako służący. Karani po wejściu w szeregi społeczności pająkoludzi szybko zdobyli szacunek i uznanie. Są jednak bardzo zaborczy względem innych osobników swojej rasy, stąd ich stosunkowo mała liczebność. W głównej mierze są doskonałymi dowódcami prowadzącymi swoje zastępy wojowników (sharanów, aranów, karanów, najemników, niewolników, mastalug itp.) Od początku swojego istnienia stały się uosobieniem najlepszych cech pająków i ludzi. Wygląd, siłę, elastyczność, sposób walki, twardość pancerza, długowieczność to wszystko zostało zabrane z pajęczej natury. Zaś z ludzkiej zostało zabrane to co najcenniejsze – inteligencja i łatwość przyswajania wiedzy tak by stała się ona doskonałym narzędziem w walce z potencjalnym przeciwnikiem. Dzięki takiej mieszance, karany potrafią w pełni wykorzystywać wszystkie moce pająków, których normalne pajęczaki nie rozumieją i nie potrafią w pełni wykorzystać np. różne rodzaje sieci preparowane przy pomocy różnych wydzielin znajdujących się w ich organizmie. Karany są doskonałymi strategami, posiadają zdolności planowania i prognozowania ataków. Przy czym cała ich wiedza skupia się głównie na różnych sposobach walki i pojedynków oraz prowadzenia wojen i bitew.

Nie prowadzą żadnych zapisków na temat swojej historii ani kultury. Jednak pielęgnują swoje tradycje, poczucie wyższości względem innych ras, związki rodzinne, w przekazie „ustnym” z ojca na syna. W tym również zawiera się ziarno opowieści o stworzeniu pierwszego karana oraz o ich stwórcy Tanuvelu. Opowieści te są zazwyczaj bardzo skąpe, chociaż bardzo precyzyjne, czyli maksimum treści przy minimum słów (dlatego nie ma wśród nich przedstawicieli płci pięknej, o tym w innym miejscu).

Stworzenie pierwszego karana

Cel jaki przyświecał Tanuvelowi był jasny – stworzyć mieszankę człowieka i pająka, która w największym stopniu wykorzysta możliwości tych obu ras. Od początku odrzucił potrzebę, żeby ta istota posługiwała się magią, miał przecież Arany. Chodziło o to, by potrafiła walczyć idealnie a jednocześnie nie była kłopotliwa do prowadzenia do boju. Tak więc potrzebował idealnego żołnierza (wojownika), który jednocześnie da się poprowadzić przez silnego wodza. Prób było bardzo wiele, ale Tanuvel miał czas. Po pierwsze był elfem, po drugie, w końcowym etapie życia zaczął wyznawać Morghlita, który przyobiecał mu życie po życiu, jeśli to pierwsze mu się skończy (stał się martwiakiem, z pełną świadomością po zakończeniu swojego elfiego życia). Do każdego rytuału potrzebował istnień zarówno ludzi jak i sharanów. Dlatego krzyżówek tych stworzeń powstało tak wiele wśród społeczności pająkoludzi. Wszystkie one posiadają różne proporcje dwóch ras, z których się składają, dlatego tak różny jest ich wygląd oraz zachowanie. Przez społeczeństwo pająkoludzi zostali oni nazwani mastylugami. Inne rasy rozumne nie potrafią często odróżnić, karanów, mastalug, czy sharanów. Jednak każdy przedstawiciel rodziny pajęczokształtnych bez problemu to uczyni. Mówi się, że sharany i arany są rozpoznawalne bez żadnego problemu, ponieważ nie są istotami magicznymi. Natomiast karanów od najdoskonalszych mastalug odróżnia idealna proporcja pierwiastka pajęczego i ludzkiego, którą tylko istoty z domieszką krwi pajęczej potrafią rozpoznać. Inne istoty zapewne rozpoznają je przy dłuższym przebywaniu. Mastalugi to bardzo zakąpleksione istoty, które nie bardzo wiedzą kim są. Karany natomiast to osobniki przekonane o swojej wyższości nad innymi rasami oraz doskonale wiedzące, kim są, po co są i że zawsze będą.

W tym miejscu należy jeszcze zwrócić uwagę, że Tanuviel dał swoim stworzeniom coś od siebie. Karany posiadają magiczny pancerz na całym ciele. Objawia się to dużo wyższym wyparowaniami w stosunku do swoich kuzynów (sharanów i aranów) oraz jest on całkowicie odporny na broń niemagiczną oraz częściowo niewrażliwy na broń magiczną obuchową (50% skuteczności). Dodatkowo karany znają i potrafią się nimi idealnie posłużyć własne związki w organizmie, które służą im do tworzenia sieci o różnych właściwościach (w zależności od potrzeb). Więcej w tej kwestii w dziale specjalne zdolności. Karany również posiadają niewielką zdolność regeneracji (niespotykaną u innych przedstawicieli rodziny). Działa ona w ten sposób, że karan może zregenerować np. utraconą kończynę. Więcej w zdolnościach.

Wygląd

Karany to bliscy krewniacy sharanów i aranów. Wizualnie stanowią dość przykry widok dla innych ras rozumnych – przerośniętego pająka. Spory tyłów pokryty jest szarym, bądź czarnym pancerzem, od którego odchodzi 8 odnóży pajęczych. W górnej części znajduje się głowa, posiadająca osiem krótkich szczypułek, stanowiących narządy wzroku. Najgroźniejsze są szczękoczułki, czyli aparat gębowy pająka, przypominający dwa długie sierpy, wyposażone w kanaliki doprowadzające do ciała ukąszonej ofiary soki żołądkowe. Całość pokryta delikatną sierścią. Odnóża są dość sztywne oraz bardzo ruchliwe, zakończone chwytnymi pazurami, które stanowią doskonałe narzędzie przy wspinaczce oraz w niczym nie przeszkadzają przy poruszaniu się po ziemi. Karany potrafią doskonale władać wszystkimi odnóżami oraz mają bardzo dobrą koordynację ruchową. Przy tym wszystkim są bardzo szybkie i dość zręczne, co czyni z nich, najpotężniejsze, wśród swojej rodziny pająkoludzi, osobniki (oczywiście jeśli chodzi o rozwój bez użytku magii).

Występowanie, psychika, sposoby rozmnażania

Karany są rasą o małej liczebności. Nie jest to jednak związane z możliwościami ich rozmnażania, ale z ich naturą. Są zazwyczaj bardzo zaborczymi osobnikami nie tolerującymi sprzeciwu. Stąd dwa osobniki tej rasy mają spory problem z porozumiewaniem się, jeśli nie znają swojej zależności. Są istotami bardzo hierarchicznymi i znającymi swoje miejsce w szeregu. Dla tego tak ciężko jest przyjąć karanowi zdanie innego karana, jeśli nie jest od niego zależny np. nie służy w jego oddziale, stosunek ojciec-syn. Doskonale potrafią narzucać swoją wolę innym przedstawicielom ras rozumnych, które je rozumieją (znają ich język). Posiadają spore zdolności przekonywania oraz przedkładania swoich argumentów nad inne. Przy czym nie dyskutują z przełożonymi oraz suwerenami oraz nigdy nie kwestionują rozkazów (nawet jeśli jest to rozkaz, który spowoduje utratę życia). Czyni to z nich bardzo oddanych żołnierzy i dobrych dowódców oraz bardzo niebezpiecznych przeciwników w przypadku zbieżnych poglądów.

Karany jako takie występują tylko w postaci osobników płci męskiej. Nie rodzą się samice. W związku z tym, iż zostały spłodzone z magii nie mają potrzeby posiadania potomstwa, ani nie posiadają popędu płciowego. Nie znaczy to jednak, iż nie mogą kopulować, czy rozmnażać się. Karany w tym względzie są bardzo podobne do ludzi, tz. mogą się mieszać praktycznie z każdą rasą rozumną humanoidalną (słowo mogą ma tu kluczowe znaczenie). W praktyce wygląda to tak, iż jeśli karan postanowi odbyć stosunek z partnerką zazwyczaj robi to siłą. Po tym stosunku (prawie 100% skuteczności zajścia w ciąże), karan obwija swoją pajęczyną partnerkę i następuje okres lęgu karanów. Samica jest karmiona przez karana (najpierw wstrzykuje jej toksyny jadowe z własnych gruczołów, które jej nie zabiją ale obezwładnią całkowicie). W praktyce jest niczym innym jak inkubatorem dla jego jaj. Okres ten trwa od 2-4 miesięcy. Po wykluciu się młodych karanów, samica najczęściej zdycha. W okresie ciąży, samica jest całkowicie nieruchoma, zazwyczaj już nie do odratowania jest jej psychika, nawet jeśli udałoby się do niej dotrzeć przed wykluciem się karanów. Na jej psychikę działają w kolejności – najpierw gwałt przez pająka (sama raczej się nie zgodzi), potem oplątanie siecią (prawie nie możliwa do rozerwania min. siła wymagana przy próbie rozerwania to ok. 360 SF) bez możliwości ruchu przez okres od 2 do 4 miesięcy i na koniec rozerwanie skóry i bardzo często narządów wewnętrznych przy wydostaniu się małych karanów. Małe karany są w stanie wydostać się z brzucha i rozerwać sieć, ponieważ z każdym dniem sieć traci na swojej sile (zmniejsza się siła potrzebna do rozerwania – 4 pkt siły dziennie). Małe karany przy urodzeniu posiadają zazwyczaj wartość siły około 200 pkt. Podczas jednego lęgu rodzi się od 2 do 4 osobników, jak wcześniej wspomniano tylko płci męskiej. Potem w życiu karan następuje szybki wzrost psycho-fizyczny pod czujnym okiem ojca przez okres około 10 lat. Oczywiście karan po urodzeniu się małych, zostawia swoją partnerkę na pewną śmierć, jeśli do tej pory nie zmarła. Zdarzają się przypadki zjadania jej przez karana i jego potomków, co ma być jej wkładem przy starcie bądź, co bądź jej dzieci.

Tutaj kilka uwag. Ojcowie (czyli ci którzy przeszli przez cały okres – spłodzenie i wychowanie potomków) są zazwyczaj później mniej agresywni w stosunku do innych osobników ze swojej rasy (zwyczajnie bardziej tolerancyjni). Potomkowie w przyszłości bez problemu rozpoznają swojego ojca nawet po wielu latach rozłąki i zawsze będzie między nimi zależność: nadrzędny – ojciec, podrzędny – syn. Osobniki zrodzone z magii a nie poprzez normalny okres wychowania, są cenieni znacznie bardziej wśród społeczności karanów (kolejna zależność nadrzędności i podrzędności). Dla innych osobników (łącznie z pajęczakami) ta zależność jest kompletnie nie rozpoznawalna.

Sposoby walki, używanie magii, zbroi i broni

Karany zazwyczaj walczą wyłącznie wręcz, bardzo rzadko stosują walkę na dystans. W walce wręcz walczą przede wszystkim cztery dowolne odnóża (cztery pozostałe utrzymują sylwetkę walczącego), które potrafią dodatkowo utrzymać różnego rodzaju bronie, które są na tyle poręczne, by można je było utrzymać w dwupazurzastym odnóżu. Karany mają znacznie lepiej skonstruowane zakończenia kończyn w postaci pazurów. Są to pazury chwytne, dzięki czemu łatwiej jest im utrzymać mniejsze przedmioty niż ich pajęczym pobratymcom. Karany, podobnie jak inni przedstawiciele swojej rodziny, raczej stronią od zbroi, chociaż zdarzają się jednostki lubujące się w dodatkowych nakryciach w postaci różnego rodzaju skór lub materiałów (zwłaszcza tych które nie ograniczają ich zręczności). Karany jeśli nie muszą stronią od magii, wiedzą iż jest ona bardzo niebezpieczna. W przypadku walki z kilkoma przeciwnikami, karan w pierwszej kolejności będzie starał się wyeliminować przeciwników władających magią. Sami jednak raczej rzadko jej używają. Tylko odpowiednio poinstruowani, potrafią posłużyć się pomniejszymi przedmiotami magicznymi. Osobniki będące w regularnej armii (znacząca większość) mają bardzo dobry kontakt ze swoimi towarzyszami. Podwyższają znacznie wartość bojową oddziału. Jeśli karan jest dowódcą oddziału, zna on każdego żołnierza po imieniu i jest gotowy walczyć z nimi ramię w ramię. Jednak nigdy nie narazi on swojego oddziału na większe niebezpieczeństwo niż zachodzi potrzeba np. przy ratowaniu z opresji swojego żołnierza, który i tak prawdopodobnie zginie. Karany bardzo rzadko dowodzą olbrzymimi armiami, znacznie lepiej sprawdzają się jako dowódcy niewielkich oddziałów (liczebność ok. 50 osobników), mając pewna dowolność w działaniu.

Tryb życia

Największe skupisko karanów to oczywiście wyspy na Archipelagu Pajęczym. Żyją one w społeczności sharanów, jako główni przedstawiciele armii. Są oni, najlepszymi wśród swoich pobratymców, wojownikami, żołnierzami, dowódcami. Zajmują się głównie walką, chociaż nieliczni decydują się na posiadanie potomstwa. Wśród karanów posiadanie dzieci i ich wychowanie jest uważane jako pewien objaw słabości. Osobniki, które się na to decydują zazwyczaj spadają w hierarchii ważności, ich dzieci niestety są tym już obciążone. Nie zajmują się zawodami nie związanymi z walką, przy czym można spotkać wśród nich np. kupców handlujących bronią, zbroją lub niewolnikami. Bardzo często w ich otoczeniu znajdują się mastylugi, które są ich oddanymi służącymi.

Religia

Karany nie kultywują jakieś określonej religii. Najczęściej spotyka się wśród nich wyznawców bóstw neutralnych albo częściej wyznawców Seta lub Morghlita. Zdecydowanie najbardziej znienawidzonym bóstwem jest Katan.

Kultura

Ciężko mówić o jakieś kulturze odrębnej wśród karanów. Dostosowują się oni to społeczności, w której żyją. Nie wyrabiają jakiś specjalnych dóbr, a ich żywiołem jest głównie walka. Doprowadzili do perfekcji starcia pojedynczego osobnika z czasami nawet liczną grupą przeciwników. Ich największą zaletą jest koordynacja ruchowa, która bez problemu pozwala na walkę z np. trzema przeciwnikami bez konieczności skupiana się na jednym z nich. Znają się oni doskonale na planowaniu i organizowaniu czasu walki w czasie wojny oraz czasu w okresie pokoju. Świetnie potrafią zarządzać osobnikami podległymi im. Swoich podkomendnych obdarzają szacunkiem, a często nawet przyjaźnią. Nie przywiązują jednak tak znaczącej roli przyjaźni, jak to ma miejsce wśród innych istot rozumnych. Są istotami, których zależności pomiędzy określonymi osobnikami potrafią zdefiniować i nazwać. Powoduje to sporą piramidkę zależności, która definiuje miejsce danego osobnika w całej strukturze społecznej. Karany żyjące w swojej społeczności, bez spisu ludności orientacyjnie są w stanie podać przybliżoną liczbę osobników z najbliższego otoczenia oraz przedstawić ich stosunki nadrzędności i podrzędności w stosunku do innych osobników.

Specjalne zdolności

Naturalna oburęczność – Karan może w ciągu 1 rundy zaatakować, wszystkimi koniczynami na raz, bez żadnych ograniczeń. Należy pamiętać, iż przynajmniej na czterech koniczynach musi stać i oczywiście musi mu wystarczyć szybkości, aby te ataki przeprowadzić.

Obalenie – ofiara musi wykonać rzut na akt. ZR-1/Poz Karana przy każdym trafieniu odnóżem. Nieudany rzut oznacza, że ofiara została przewrócona.

Obezwładnienie – wystarczy żeby karan trafił obaloną ofiarę przynajmniej dwoma odnóżami, a może zostać ona skutecznie przytrzymana. Udany rzut karana na SF -SF przeciwnika. W tej sytuacji ofiara nie może walczyć ani rzucać czarów. Traktuje się ją jako cel nieruchomy. Ofiara może próbować się uwolnić siłując się z Karanem SF -SF karana. Przy uwolnieniu się ofiara musi po każdym trafieniu wykonać taki udany test. Czyli, żeby zacząć się podnosić musi dwa razy wykonać taki test przy wcześniejszym podwójnym trafieniu karana.

Trzymanie na odległość – wystarczy, by choć jedno odnóże karana trafiło przeciwnika, a nie jest on w stanie podejść do niego. Próbując zrobić to siłą, karan zawsze zdąży się cofnąć, oczywiście jeśli ma gdzie.

Infrawizaja – zasięg widzenia w ciemności mierzy się w odległości równej 2/10 SZ.

Pajęcze wspinanie – 8 pajęczych kończyn doskonale umożliwia karanowi wspinanie się po każdej niemal powierzchni, nawet pionowej, za wyjątkiem powierzchni śliskich, szklanych czy krystalicznych. Karanowie wspinają się w swoim normalnym tempie, a w sytuacjach wymagających rzutu sprawdzającego na utrzymanie się – mogą wykonać aż 4 rzuty (jeden za każdą parę odnóży) i wybrać najkorzystniejszy wynik. Nadzwyczajna ZR karanów podczas wspinaczki nie chroni ich przed zamaszystym atakiem.

Wrodzona zdolność unikania – jak wojownik zdolność nr. 15, przy czym jeśli karan jest wojownikiem i nabędzie już tę zdolność nie ma już ona żadnego dodatkowego zastosowania.

Pajęczyna – karany potrafią wytwarzać pajęczą sieć. Doskonale orientują się oni w swoich enzymach i dlatego potrafią jej wyrób dobrać do danej potrzeby. Np.

  1. Potrafią wykonać bardzo sprężystą i elastyczną sieć. Tak sieć może być wykorzystana do wspinania się nawet kilku osobników. Jest ona bardzo trwała i bardzo odporna na przerwanie.
  2. Sieć do oplatania swoich partnerek lub ofiar. Jest ona bardzo twarda i w ogóle nierozciągliwa. Ciężko ją rozerwać, jak również przebić. W przypadku partnerek, potrafią ja nasączyć przyjemnym zapachem. Nie ma ona wtedy żadnych specjalnych właściwości, jednak posiada walory zapachowe.
  3. Sieć lecząca. Potrafią oni nasączyć pajęczynę, która po przyłożeniu do zranionego miejsca ma lecznicze właściwości. W praktyce oznacza to, że jeśli osobnik jest w stanie regenerować obrażenia przy pomocy naturalnych zdolności lub innych właściwości, proces jest dwukrotnie szybszy. Jest ona kumulatywna np. z czarami. Karany wytwarzają sieć leczącą przykładają do rany a aran rzuca czary leczące. Proces zdrowienia następuje dwukrotnie szybciej.
  4. MG w określonych sytuacjach może założyć iż pajączyna posiada jeszcze inne właściwości. Wszystko zależy od zdrowego rozsądku i potrzeb wykorzystania tej zdolności.

Atak szczękoczułkami – jeśli przeciwnik jest obezwładniony (patrz wyżej) i/albo znajduje się w zasięgu 0, to karan może go zaatakować szczękoczułkami. Trafiona ofiara dostaje normalne obrażenia kłute (zależnie od wyparowań), lecz poza tym karan wgryza się w ranę. Pod koniec następnej rundy wstrzyknie w ten sposób swe soki trawienne wprost w ranę ofiary, zadając jej 1k100 poważnych obrażeń w każdej rundzie takiego trawienia. Jedynie atak innej istoty jest w stanie oderwać karana od tej czynności. karan najpierw trawi wnętrzności ofiary, na końcu skórę i kości, aż zostanie tylko zdatna do spożycia papka, której nie da się już wskrzesić ani zregenerować.

Regeneracja kończyn – Karany posiadają zadziwiająco zdolność regeneracji swoich odnóży. Choć nie potrafią regenerować poniesionych obrażeń, to jednak potrafią regenerować kończyny. Następuje to samoczynnie po upływie maks. 10 dni. Przy czym proces ten trwa w zależności od utraty procentowej danej kończyny – 10% na dzień. Proces zaczyna się od dnia utraty danego odnóża i postępuje do całkowitego jej odrostu. Jeśli Karan utraci więcej niż jedną kończynę, proces ten postępuje kolejno dla każdej kończyny oddzielnie, czyli max. 80 dni przy całkowitej utracie wszystkich 8 odnóży.

Karmienie – zdolność przekazywani składników pokarmowych z wnętrza własnego ciała za pomocą szczękoczułek. Składniki te są niezbędne do utrzymania w stanie wegetatywnym istoty żyjącej. Zdolność ta używana jest w stosunku do partnerek, w momencie lęgu. Może mieć też zastosowanie w przypadku np. pomocy istocie jeszcze żyjącej.

Plucie kwasem –   na krótkie odległości max. 1m (obrażenia od kwasu: 50 na każdy centymetr kwadratowy pokrycia danej płaszczyzny. Maksymalna jednorazowa dawka kwasu może pokryć 3 cm2, współczynnik uszkodzeń x3). Zdolność ta jest stosowana bardzo rzadko. Karany stosują ją zazwyczaj tylko w momencie zagrożenia życia, kiedy np. przeciwnik znajduje się blisko i chce dobić danego osobnika. Zdolność ta potrafi bardzo często odwrócić wynik walki, jeśli dotychczasowy wynik był nie korzystny dla karana np. splunięcie w twarz przeciwnika. Kwas ten jest całkowicie nie szkodliwy dla żadnych pająków, chyba, że w miejscu gdzie posiadają ludzką skórę. Kwas ten może być wykorzystany np. do tworzenia silnie żrących mikstur, jednak nie może być wykorzystany jako komponent z karana, ponieważ nie posiada go w sobie. Na własne potrzeby, w swoim organizmie, jest w stanie wytworzyć ten kwas poprzez połączenie różnych enzymów.

Bookmark the permalink.

5 Comments

  1. Jak to dobrze że niechętnie się rozmnażają 🙂

  2. Bardzo ciekawe – kupa dobrej roboty. Naprawdę respekt:)

  3. fiu fiu, kawał solidnej roboty, artykuł prima sort

  4. Mam nadzieję, że po tym artykule rozwiałem wątpliwości, które zawierały się w aranach.:D

  5. Dopiero teraz przysiadłem i poczytałem od deski do deski.:) Świetny artykuł, wprowadza bardzo ciekawe wątki, szczególnie te o Tenuvelu oraz kulturze i obyczajach pająkoludzi.
    Przydałoby się i jego narysować, bo nie mogę go sobie w pełny wyobrazić. Z aranem i sharanem było dość łatwo. Tutaj mamy przerośniętego pająka, ale gdzie te cechy fizyczne innych ras. A może chodzi o zmiany mózgu??? To może trzeba było mu jakoś głowę upodobnić do humanoidalnej??

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *