Nowe oblicze Sharami

 „Nie wiesz nic o życiu jeżeli nie przemknąłeś przez świat na skrzydłach Sharami”

Astrion – Płynący Daleko –  wietrzny Pani Ognia i Wiatru

Sharami  i pozostali bogowie żywiołów należy do starszego pokolenia bogów. Pamięć o jej istnieniu sięga najdawniejszych okresów Czasu Czerni.  Ta płodna bogini uznawana jest za matkę Asteriusza Wielkiego, Pianna, Arianny, Borgona Ciemnego i Aranty, należących do tzw. Młodszych Bogów. Natchniona inspiracją kreacji Asteriusza Wielkiego oraz zazdroszczące Gotam-gorowi krasnoludów sam próbował stworzyć rasę śmiertelnych i w ten sposób powstali hobbici, którzy czczą ją jako boginię matkę.

W czasach Wielkiej wojny z Balamorem stała po stronie istot inteligentnych, aż do czasu gdy Asteriusz powołał do panteony bogów Lahagana, przez co narodził się nowy bóg Reptilion Wielki. Sharami uznała taki czyn za straszną obelgę i opuściła stronnictwo bogów wspierających reptiliony, elfy i pozostałe rasy przeciwstawiające się królowi demonów. W odwecie na czyn Asteriusza Set, jak stwierdził dla równowagi, wprowadził do rodzącego się grona nowych bogów pokonanego dowódcę armii Balamora – Morghlitha. Asteriusz nigdy nie pogodził się z matką, broniąc swoich racji, a nawet w przyszłości powołał jeszcze jednego boga – Gorlama Walecznego. Dlatego między matką i synem panuje oziębła pełna rezerwy atmosfer, co promieniuje na kulty tych bogów.

Sharami nigdy nie uznała ich za bogów i zwalcza ich samych podobnie jak ich kulty. Z nienawiści Sharami zrodził się odłam jej kultu piromanów i niszczycieli stworzonych do zwalczania  katanitów,  lahaganitów, morghlithian i gorlamitów.

Sharami przedstawiana jest jako  młoda i piękna kobieta stworzona z ognia i powietrza. Jako Pani tych żywiołów posiada ognisty temperament i  jest zmienna niczym pogoda nad Oceanem Burz.

Jej kult jest najpopularniejszy wśród rolników i istot żyjących zgodnie z naturą. Wśród nich czczona jest jako bogini ogniska domowego i władczynię pogody.  Na wybrzeżach, wśród rybaków, czczony  jest głównie jaj aspekt powierza. To Sharami dmie w żagle napędzając okręty. Jednak gdy się złości zsyła sztormy albo ciszę morską. Kowale i inne profesje korzystające z dobrodziejstw wysokiej temperatury  czczą głównie jej aspekt związany z ogniem. Ostatnim wspomnianym już wyżej kultem Sharami, jest hobbicki kult matki.

Schemat koligacji między bogami

Charakter: Neutralny-neutralny.

Zakres: Bogini żywiołów powietrza i ognia.

Symbol: Jęzor ognia.

Demony: Awatarami Sharami na Orchii są żywiołaki ognia i powietrza. Żywiołaki stanowią bardzo duża i zróżnicowaną grupę istot. Pochodzą ze sfery egzystencji ognia i powietrza. Część z nich jest odpowiednikami zwierząt lub roślin, zdarzają się także istoty bardziej inteligentne. Demony takie mogą przybierać postacie zdolne do porozumiewania się z rasami inteligentnymi.  Demony wysłane przez Sharami  najczęściej przyjmują formę kobiety utkanej z płomieni lub z powietrza.  Częściej jednak żywiołaki  występują w swojej naturalne formie np. słupów nieujarzmionego ognia lub powietrznych wirów.  Ich manifestacja na Orchii najczęściej ma miejsce po to aby wykonać karę wobec sprzeniewiercą lub profanom. Czasem przybywają na wezwanie potężnych kapłanów Pani Ognia i Powietrza.

Zwierzęta:

Zwierzęcymi symbolami Sharami lub jej posłańcami są feniksy lub latające węże.

Ulubiona ofiara: Wywołanie wielkiego ognia lub wiatru.

Cechy najgorliwszych wyznawców:

  • Aura ognia.
  • Aura wiatru.
  • Przyspieszenie.
  • Wzmocnienie czarów.
  • Błodosławieństwo Sharami.

Ten dar może trafić do najgorliwszych wyznawców ale także dzieci poczętych z par wybranych w Sharamickich świętach. Osoba taka obdarzona jest wyjątkowym szczęściem. Połowy ryb są zawsze obfite, ulewne deszcze nie niszczą upraw, chleb się nie przypala, wiatry są zawsze korzystne. W wyjątkowych przypadkach po udanym rzucie na WI i ZW osoba obdarzona błogosławieństwem może zostać uratowana przed śmiertelnym upadkiem (uniesie je wiatr), pożar przygaśnie, burza ucichnie itp.

  • Dar powierza

Dar powietrza sprawia, że w płucach obdarowanej osoby nigdy nie zabraknie powierza. Taka osoba odporna jest na utonięcie, uduszenie i zatrucia substancjami wziewnymi

Wymagania stawiane kapłanom:

  • Nie może być reptillionem (Sharami pogardza tą rasą od czasu gdy Lahagan został podniesiony do rangi boga)
  • Musi posiadać dużą wytrzymałość termiczną (odporność nr 8 minimum 80)
  • Musi dobrze znosić niekorzystne warunki atmosferyczne (odp. nr  6 min. 60)
  • Musi szanować i wspierać hobbitów
  • Musi być utalentowany artystycznie (taniec z ogniem, śpiew, gra na instrumencie dętym)
  • Preferowana jest zdolność palenia fajki

Rasy wyznawców:

  • Wszystkie poza reptillionami

Obowiązki kapłanów:

  • Utrzymanie płonącego świętego ognia.
  • W centralnym miejscu każdej świątyni płonie święte ognisko. Jednym z podstawowych zadań kapłanek Sharami jest podtrzymanie tego ognia. Jego ugaszenie wywołałoby wielki gniew bogini.
  • Obowiązek wyprawiania świąt i odprawiania rytuałów kultu sharamickiego.
  • Szkolenie artystyczne – kapłan wysławia boginię śpiewem, grą na instrumentach dętych  lub tańcem z ogniem.
  • Obowiązek udania się przynajmniej raz rocznie na pielgrzymkę.
  • Obowiązek udzielenia pomocy hobbitom będącym  w potrzebie.

Profity i ograniczenia:

  • Kapłan jako sługa Sharami jest poważany i szanowany – zyskuje cechę nietykalność.
  • Tradycja każe podejmować wyznawcom Pani Ognia i Wiatru  pielgrzymujących kapłanów nie szczędząc ni jadła ni noclegu

Sharamickie święta

Powietrzny taniec

Opisany w odrębnym artykule ukrytym gdzieś  w czeluściach naszej strony.

Noc tysiąca ogników

To jedno z najważniejszych Sharamickich świąt. Odbywa się ono w okresie przesilenia letniego. Rozpoczyna się od rozpalenia dużych ognisk i naszykowania uczty. Na ucztę przynoszone są przygotowane ówcześnie lampiony. Tradycja mówi, że lampion musi być wykonany rękoma nieżonatego mężczyzny. Wyznawcy prześcigają się w pomysłowości kształtów, materiałów i malowideł jakimi zostaną przyozdobione lampiony. Gdy zaczyna zmierzchać, przyniesione w tajemnicy lampiony stawiane są przed publiką. Niezamężne Panny wybierają lampion, który najbardziej im odpowiada. Zdarza się, że dla panien braknie lampionów. W takim razie jest to dla nich wróżba, że tego roku nie wyjdą za mąż. Może być i tak, że przy danym lampionie nie stanie żadna panna, w takim razie źle to wróży wykonawcy. Po wyborach do swoich lampionów podchodzą wykonawcy. Jak łatwo się domyśleć wróżba mówi, że będą oni małżeństwem. W bardziej radykalnych okolicach, wybór partnera jest w ten sposób przypieczętowany, a próby wymigania się z małżeństwa jest sroko karany przez kapłanki Sharami. Jednak w większości części Archpelagu Centralnego to tylko wróżba. Wśród śmiechów, pisków lub lamentów, tak dobrane pary zabierają lampion, a dziewczyna podpala go i razem puszczają go w przestworza. Im wyżej i dalej poleci lampion tym lepsza wróżba dla danej pary. Po tym pokazie rozpoczyna się huczna uczta i tańce wokół ognisk. Atmosfera jest bardzo „gorąca” i nierzadko dziewięć miesięcy później rodzą się dzieci. Istnieje duża szansa, że jeżeli potomstwo pochodzi z dobranej przez lampiony pary, to rodzące się dziecko zostanie obdarzone błogosławieństwem Sharami. (Patrz zdolności dla gorliwych wyznawców).

W niektórych regionach Orchii ten rytuał przemienił się w puszczanie wianków z wplecionymi kwiatami i świecami w nurt rzeki.

Pieśń Bogini

Drugie bardzo popularne święto występuje w czas jesiennych sztormów. Wyznawcy aby zapewnić sobie przychylność bogini i przegnać kręcące się w pobliżu złe duchy i demony grają na instrumentach wykorzystujących powietrze. Święto rozpoczyna się o świcie. W przypadku gdy w danej miejscowości jest świątynia Sharami, święto inicjują świątynne trąby. Im ważniejsza świątynia tym większe trąby. Święto jest pewnego rodzaju zabawą. Polega na tym, aby kogoś wystraszyć głośnym dźwiękiem piszczałki albo innego instrumentu dętego. Taka zabawa trwa przez większość dnia. Pod wieczór podlicza się skuteczność „strachacz”, a dla najskuteczniejszego przewidziana jest nagroda – najczęściej pięknie wykonany i kosztowny instrument. Dopiero później święto przechodzi w drugą fazę, gdy zebrani wyznawcy śpiewają i grają na cześć bogini. Szczególnym kunsztem w śpiewie i grze odznaczają się kapłani Sharami.

Walka na latawce

Dość popularnym wśród młodszych wyznawców świętem jest walka na latawce. Święto to odbywa się w wietrznym w danej okolicy Archipelagi miesiącu. Biorą w nim udział wyznawcy, którzy własnoręcznie wykonali latawiec. Na latawcu wypisuje się prośbę do bogini. Następnie latawce puszcza się w niebo i różnymi sposobami próbuje strącić latawiec pozostałych uczestników. Ten latawiec, który pozostaje jako ostatni na niebie wygrywa, a Sharami łaskawym okiem spogląda na prośby jego właściciel.

Czarna noc

To święto odbywa się w tracie przesilenia zimowego. Polega ona na rozpaleniu jak największej ilości ogni, aby rozświetlić mroki najdłuższej w roku nocy. Wyznawcy spotykają się w świątyni na nocne czuwanie. W trakcie tego święta pali się słomiane kukły prezentujące najgorsze plagi. Najczęściej Głód, Biedę, Śmierć, Zarazę itp.

Pomniejsze obrządkiObrządek pogrzebowy – sharamici preferują publiczne i zbiorowe pogrzeby polegające na ciałopaleniu zmarłego na stosie i następnym rozrzuceniu prochów na cztery wiatry, co pomoże mu spocząć na łonie Sharami. Rodzina zmarłego na znak wielkiej straty, wypala sobie żagwią ze stosu,  na wewnętrznej stronie przedramienia niewielką bliznę, jako wyraz żalu i ku pamięci zmarłego. Im więcej blizn na dłoniach tym więcej dana osoba straciła bliskich. Takie osoby cieszą się dużym szacunkiem wśród współwyznawców.

Modlitwa – polega na wypowiadaniu sharamickich mantr klęcząc przed ogniskiem i zapaleniu mocno kopcących ziół, którymi zatacza się kręgi i odymianiu głowy.

Prośby do bogini – wiejska obrządek polegający na wypowiadaniu życzeń i zdmuchiwaniu dmuchawca na wiatr.

Fajka – obrządek szczególnie preferowany przez hobbity. Ku czci boginie pali się fajkę i stara zrobić z dymu jak najładniejsze kółko. Ze swych zdolności słyną iluzjoniści potrafiący wykonać z dymu pełne szczegółów i detali miniatury np okrętów. Osoby o dużych uzdolnieniach w tym kierunku cieszą się wśród wyznawców dużym poważaniem.

Miodobranie – pszczelarze są uznawani za opiekunów, stworzonych przez Sharami, pszczół. Pobieranie miodu i ich odymianie (pszczoły uspokajają się pod wpływem dymu) jest pewnego rodzajem obrządkiem ku jej czci, dlatego miód i jego przetwory są potrawami religijnymi. Przyszli pszczelarze są przed rozpoczęciem swojego zawodu wyświęcanie przez kapłanów Sharami. Powstał cech pszczelarzy i bartników jest prowadzony i nadzorowany przez kapłanów Sharami. Monopol na miód jest ostro przez kapłanów strzeżony. Każda beczułka i butelka miodu pitnego posiada pieczęć świątyni Sharami.

Ognisty taniec – wśród kapłanów i wyznawców Sharami wyróżniają się osoby uprawiające taniec z zapalonymi przedmiotami. Taniec, żonglerka, połykanie ognia połączone z muzyką didgeridoo to rodzaj sportu i pokazów wśród świąt.

Wyścigi – to pewne rodzaj sportu, którym patronuje Sharami. W okolicach miast portowych to prawdziwe regaty w których prym wiodą Wietrzni. W głębi lądu, we wsiach i miasteczkach,  to zazwyczaj wyścig łódek z kory ,puszczonych w nurt rzeki.

Szanowane rośliny i zwierzęta:

  1. Mniszek lekarski
  2. Latające węże
  3. Ptaki i ssaki latające (za wyjątkiem latających gadów)
  4. Pszczoły

Struktura kultu

Struktura kultu Sharami nie jest zbyt skomplikowana. W danym terytorium znajdują się świątyni pełniące często dodatkowe funkcje. W takich świątyniach znajdują się kapłanki tzw. Patronki oraz ich nowicjuszki. Dla mężczyzn pozostał przeznaczony los wędrowców tzw. Wietrznych. Podróżują oni po całym świecie głosząc kult Sharami i jedynie na czas świąt gromadzą się w prowadzonych przez Patronki świątyniach.

W danej jednostce terytorialnej tj. małe państwo, region, wyspa, dolina – znajdują się pojedyncze świątynie tzw. regionalna. Taka świątynia odpowiadające przed jedną dużą  tzw. Główną Świątynią zrzeszającą od kilka do kilkunastu świątyń regionalnych. Świątyniami tak głównymi jak i regionalnymi władają Patronki, w zależności od doświadczenia i znaczenia świątynie,  dzielone są na: Czerwone – młode doświadczeniem, w małych świątyniach, Złote – wyżej stojące niż poprzednie oraz  Białe – o wysokiej randze, rządzące dużymi świątyniami, mające władzę nad pomniejszymi świątyniami. W obowiązkach kapłankom pomagają nowicjuszki.

Jak wyżej zauważyłem świątynie Sharami pełnią w społeczeństwie dodatkowe funkcje. Na wybrzeżach świątynie Sharami są zbudowane jak latarnie morskie przy miastach portowych. Płonący w nich ogień uznawany jest za święty i stale podtrzymywany. W terenach rolniczych to miodosytnie i piekarnie. W terenach bardziej zurbanizowanych to zakłady szklarskie lub kuźnie.

Celem życiowym kapłanów Sharami jest wędrówka. Często w kierunku wiejących wiatrów lub też pod wiatr. Często dzielą się z na kręgi zwane od kierunku wiatru z jakim najczęściej podążają: Krąg wiatrów południowymPółnocnychPassatów itp. Ich poziom doświadczenia określa się gatunkami ptaków i zależy od ilości podróży jakie odbyli. Wróble – początkujący (0-5 poz), Bociany (5 – 10 poz)– zaawansowanie, Sokoły – wysokiego poziomu (>10).

Wietrzni muszą utrzymywać się sami. Często jako sztukmistrzowie – bardowie, cyrkowcy, kowale itp. Mają też prawo do gościny w każdej świątyni lub przeczekują tam zimy.

Odłamy

Czerwone Furie

Choć większość postrzega Sharami jako boginię dobrą choć kapryśną, ten odłam widzi w niej jedynie siły zniszczenia i pożogi. To okryci złą sławą podpalacze. Ich wizja świata jest bardzo skostniała, według nich żywioły Sharami muszą być wolne i nieujarzmione jak ich Pani. Nie tolerują, żadnego „zmuszania” żywiołów Sharami do posłuszeństwa. Krzywo patrzą na piece hutnicze i piekarnie, nie podobają im się statki żaglowe, a wiatraki to już czysta herezja. Potrafią podpalić całe miast lub wioskę w której wg nich naruszone święte prawo do wolności Bogini Ognia i Powietrza. W miejscach w których zaatakowali pozostawiają wypalony lub jeszcze płonący symbol ich bogini. Jak łatwo się domyślić ich działalność jest zwalczana przez prawo, dlatego żyją w ukryciu. Sami rozpoznają się po skomplikowanych symbolach w postaci blizn po oparzeniach. Rekrutują członków wśród najwierniejszych wyznawców.

Czerwone furie w przeszłości zajmowały się zwalczaniem kultu nowych bogów, ale po opanowaniu znanego świata przez orki byli tropieni i niszczeni przez wywiad katański, póki nie odpuścili tym praktykom.

Bookmark the permalink.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *